Categorie: Natuur & Buitenleven

Praktische ideeën, themalessen, creatieve opdrachten en leermomenten.

Beltane
Natuur & Buitenleven, Persoonlijk leven

Beltane 2026: de Magie van kleine rituelen

Eerder heb je in mijn blogposts al kunnen lezen over Ostara, Yule, Samhain, Mabon en alles over het jaarwiel. Nu wil ik graag meer delen over hoe Beltane eruit ziet in een (echt) gezin.

Intro

Beltane voelt als het moment waarop de lente echt tot leven komt. De dagen worden langer, bloemen staan in bloei en overal in de natuur hangt die zachte belofte van groei en nieuw begin. Oorspronkelijk is Beltane een oud Keltisch jaarfeest dat rond 1 mei werd gevierd, als overgang van de donkere maanden naar het lichte seizoen. Het is een viering van vruchtbaarheid, vuur, verbinding en levenskracht.

Een dienblad met diverse decoratieve items, waaronder een groene kaars, een schilderij van kinderen die rond een palen dansen, een vaasje met roze takjes, een kaart getiteld 'Beltane', en een schelp met edelstenen.
De seizoenstafel met Beltane als thema

Voor mij hoeft Beltane niet groots of perfect te zijn. Juist in de kleine dingen ontstaat magie: een seizoenstafel vol mos en bloemen, kinderen die een elfjeshuisje bouwen, een moment van rust met een kaartlegging en de uitnodiging om stil te staan bij wat er in jezelf mag groeien.

Dit jaar vierden we Beltane op onze eigen manier — met verwondering, creativiteit en een beetje elfjesmagie.

Wat is Beltane?

Beltane is een oud Keltisch lentefeest dat traditioneel rond 1 mei wordt gevierd. Het markeert de overgang van de donkere wintermaanden naar het lichte, vruchtbare seizoen. In de natuur is alles volop in bloei: bloemen openen zich, dieren krijgen jongen en de dagen worden steeds warmer en langer. Beltane staat daarom symbool voor groei, leven, vruchtbaarheid en nieuwe energie.

Oorspronkelijk werd Beltane gevierd met grote vreugdevuren, dans, muziek en rituelen om bescherming, overvloed en een goede oogst te vragen. Vuur speelde een belangrijke rol als symbool van levenskracht, zuivering en transformatie.

Tegenwoordig vieren veel mensen Beltane op een meer persoonlijke en huiselijke manier. Denk aan het versieren van een seizoenstafel, tijd doorbrengen in de natuur, bloemenkransen maken, rituelen rondom groei en intenties, of kleine magische momenten creëren voor kinderen — zoals een elfjeshuisje in de tuin of op tafel.

Beltane nodigt uit om stil te staan bij de vraag:
Wat mag er in mij en om mij heen tot bloei komen?

Beltane vieren met kinderen

Beltane vieren met kinderen kan op verschillende manieren. Ik kies ervoor om het low-key te houden en de rituelen door ons leven heen te weven, met hier en daar een activiteit die het wat meer benadrukt.

Hoewel Beltane van oorsprong vooral een gemeenschapsfeest voor volwassenen was, maakten kinderen vroeger vaak vanzelfsprekend deel uit van de vieringen. In Keltische gemeenschappen werd het begin van de zomer samen gevierd met vuur, muziek, bloemen en rituelen rondom vruchtbaarheid en bescherming. Kinderen groeiden hierin mee en beleefden het feest vooral spelenderwijs.

Er werden bloemen en groene takken verzameld om huizen, dieren en dorpen mee te versieren. Kinderen hielpen vaak met het maken van bloemenkransen of het dragen van linten en slingers. Ook het dansen rond de meipaal — met kleurrijke linten die de verbinding tussen aarde, natuur en leven symboliseerden — was iets waar jong en oud aan deelnam.

Vreugdevuren vormden een belangrijk onderdeel van Beltane. Men geloofde dat het vuur bescherming bracht voor mens, dier en oogst. Kinderen mochten soms om het vuur dansen, zingen of samen met familie door de rook lopen als symbool van geluk en bescherming voor het komende seizoen.

Drie kinderen spelen aan een tafel met speelgoed en creatief materiaal; één kind is bezig met zand in een glazen pot, terwijl de andere twee zich met andere activiteiten bezighouden.
Er wordt druk gewerkt aan het Elfen Habitat

Daarnaast speelde de natuur een grote rol. Kinderen waren veel buiten, zwierven door bossen en velden en groeiden op met verhalen over natuurwezens zoals elfjes, feeën en bosgeesten. Juist rond Beltane, wanneer de natuur op haar levendigst was, werd geloofd dat de sluier tussen de mensenwereld en de natuurwereld dunner was — iets wat vandaag de dag nog steeds terugkomt in moderne Beltane-vieringen met elfendeurtjes, natuurtafels en kleine magische rituelen.

Hoewel de vieringen tegenwoordig vaak zachter en huiselijker zijn, draait Beltane met kinderen nog steeds om hetzelfde gevoel: verwondering, verbinding met de natuur en ruimte maken voor groei en magie.

Wat betekend Beltane in het dagelijkse leven?

Voor ons als gezin betekent Beltane vooral bewust stilstaan bij de overgang van lente naar zomer. Het is een uitnodiging om meer naar buiten te gaan, de natuur weer echt te voelen en ruimte te maken voor groei — niet alleen in de tuin of in huis, maar ook in onszelf.

In het dagelijkse leven zit Beltane voor ons in kleine momenten. In bloemen op tafel, blote voeten in het gras, samen knutselen met natuurlijke materialen en de verwondering van kinderen die geloven dat elfjes misschien echt bestaan. Het gaat niet om grote rituelen, maar juist om vertragen en aandacht geven aan wat leeft.

Beltane herinnert ons eraan dat groei tijd nodig heeft. Dat alles zijn eigen seizoen heeft. En dat er magie zit in samen zijn, creatief bezig zijn en bewust genieten van de kleine dingen.

Beltane in opvoeding en thuisonderwijs

Binnen onze opvoeding en het thuisonderwijs gebruiken we Beltane als een moment om bewust mee te bewegen met de natuur en de seizoenen. Het draait niet alleen om leren uit boeken, maar juist om ervaren, creëren en verwonderen. Door kleine rituelen en seizoensactiviteiten voelen kinderen de overgang van lente naar zomer echt bewust. Denk aan het veranderen van de seizoenstafel, het bouwen van een elfjeshabitat met mos en houtjes uit de natuur, bloemen verzamelen of samen stilstaan bij wat er mag groeien — in de natuur én in onszelf.

Een glazen pot met een groen geschilderd huisje, bloemen en mosachtige decoraties.
En een paar dagen later kwam er ineens een elfje in het mooie huisje wonen!

Persoonlijke reflectie

Terwijl de kinderen vol verwondering bezig waren met het maken van een elfjeshabitat, nam ik zelf een moment voor een persoonlijke Beltane-legging. Mijn intentie was simpel: wat mag ik in mijzelf laten groeien? De kaarten brachten een mooie, maar ook eerlijke boodschap. Over groei, verandering en het durven loslaten van wat niet langer past. Juist dat voelde voor mij heel passend bij Beltane — een seizoen waarin alles in beweging komt en nieuw leven ruimte vraagt om te kunnen bloeien.

Vijf tarotkaarten met kattenillustraties liggen op een houten tafel. De kaarten zijn 'Zwaarden Schildknaap', 'De Wereld', 'Pentakels Koningin' en 'Rad van Fortuin'.
Persoonlijke kaartlegging:
de Kattenpoot

Misschien is dat uiteindelijk wel de echte magie van Beltane: niet alleen de bloemen, vuur en elfjesverhalen, maar ook bewust stilstaan bij wat er in jezelf mag veranderen, groeien en opnieuw tot leven mag komen.

Mijn legging liet zien dat ik mag groeien in vertrouwen, zachtheid en het durven loslaten van wat niet langer bij mij past. Juist door ruimte te maken voor verandering ontstaat er plek voor een nieuwe fase vol groei en beweging.

Mijn doel voor deze periode is om meer te vertrouwen op mijn eigen gevoel, ruimte te maken voor verandering en los te laten wat niet langer bij mij past. Ik wil groeien in rust, zachtheid en het durven volgen van wat diep vanbinnen al klopt.

Liefs, x.

natuurtuin
Natuur & Buitenleven

Een natuurlijke speeltuin in eigen tuin

Een groot gezin, onvoorspelbaar weer in Nederland en variatie hebben in leeftijden thuis was de juiste motivatie om de tuin eens goed aan te pakken. Ik wilde al heel lang de tuin wat gerichter inrichten en tegelijketijd uitdagend om heerlijk te kunnen spelen en ontspannen.

Speelplaats met een groene schildpad zandbak, speelgoedtrucks en een houten tafel tussen houtsnippers.
Een bouwplaats met stenen (deze zitten in de schildpad)

✏️ Intro

Van een betegelde en modderige tuin naar een speelplek met ruimte voor een moestuin en waar wij zelf als ouders ook ontspannen kunnen zitten en observeren. De tuin bood veel ruimte en veel mogelijkheden. Het hebben van veel modder was erg leuk voor de kinderen om mee te spelen maar voor mij erg veel werk om steeds schoon te moeten maken. Zowel de kinderen als in huis. Een rondkruipende baby vraagt toch wel om andere maatregelen.

Op een gegeven moment wilde de oudste ook niet meer naar buiten. De tuin oogde te rommelig en te chaotisch. Dat zorgde voor spanning en onrust in zijn lijf. En uiteindelijk werd buitenspelen een strijd. Deze Pinterest pinnende mama wilde nu graag wel eens wat actie ondernemen om de tuin anders in te richten. Ik zag zoveel leuks voorbij komen en ben toen maar eens gaan uitschrijven/uittekenen wat ik geschikt vond en wat niet. In overleg met mijn wederhelft en ook veel actie van zijn kant, hebben we het samen voor elkaar gekregen! En heel belangrijk, het hoeft niet Pinterest Perfect te zijn!

🌱 Waarom kiezen voor een natuurlijke speeltuin?

Natuurlijke speeltuinen bieden talloze voordelen voor kinderen, waaronder verbeterde motorische vaardigheden (klimmen, balanceren), verhoogde creativiteit en fantasie door gebruik van natuurlijke materialen, en een betere cognitieve en emotionele ontwikkeling. Ze stimuleren intensiever bewegen, inclusief spel en verminderen stress. Bovendien leren kinderen risico’s inschatten en ontwikkelen ze respect voor de natuur. Dus minder prikkels en meer fantasie.

In onze tuin zochten we naar een balans tussen vrij spel en een voorspelbare omgeving. Een plek waar kinderen zelf de regie hebben over hun spel, maar waar het materiaal tegelijkertijd uitnodigt en richting geeft.

Een buitenkeuken met een houten werkblad, kookplaten en een gootsteen, naast een groene regenwatercontainer en verschillende potten en pannen aan de muur.
Een regenton voor eigen gebruik & modderkeuken

Juist die combinatie zorgt voor duidelijkheid: kinderen weten wat ze kunnen doen, zonder dat het vastligt hoe ze het moeten doen. Door die herkenbaarheid en herhaling krijgen ze de kans om vaardigheden écht eigen te maken. Herhaling zorgt voor meesterschap in het ontwikkelen van vaardigheden.

🪵 Hoe wij onze tuin hebben ingericht

Bij het inrichten van onze tuin hebben we bewust gekozen voor een opzet die zowel vrijheid als duidelijkheid biedt. In plaats van één centrale speelplek zijn er verschillende plekken ontstaan die elk iets anders uitnodigen. Dat zorgt voor overzicht en rust, terwijl er tegelijkertijd genoeg variatie is om steeds opnieuw tot spel te komen.

We werken daarbij zoveel mogelijk met natuurlijke materialen, zoals hout, zand en water. Deze materialen zijn herkenbaar en geven kinderen houvast: ze weten wat ze ermee kunnen doen. Tegelijkertijd ligt het spel niet vast, waardoor er ruimte blijft voor eigen invulling. Een object kan telkens op een andere manier gebruikt worden, wat maakt dat spel zich blijft herhalen en verdiepen.

In de tuin is ook ruimte voor rommel en experimenteren. Niet alles hoeft netjes of af te zijn. Juist door te mogen schuiven, bouwen, veranderen en opnieuw te beginnen, worden kinderen uitgedaagd om te ontdekken en hun eigen ideeën te volgen. Dat vraagt soms om loslaten als ouder, maar levert veel betrokkenheid en spelplezier op.

🌼Onze speelhoeken in de tuin

De tuin heeft meerdere hoeken en meerdere materialen. Alles heeft een doel en tegelijketijd open speelmogelijkheden. We hebben eerst de tuin opgeruimd en alles weggedaan wat echt kapot was om te hergebruiken. Daarna zijn we het zand gaan verhogen en hebben we er houtsnippers neergelegd. Dat was de basis. Langzamgerhand begonnen we andere dingen toe te voegen, zoals:

  1. Een modderkeuken met een trechter. Een kapstokje als extra detail waar we wat pannen op hangen.
  2. Een regenton die zich vult met regenwater (water hergebruiken!) en waar ze zelf toegang tot hebben voor het pakken van water.
  3. Een zwarte opbergbox (officeel is hij voor dekens en kussens) waar we resterend speelgoed in opruimen. Waarom? Dat oogt beter in de tuin want het haalt de rommeligheid weg. En met onvoorspelbaar weer waait het de tuin niet door.
  4. Een exra werktafel met een bak eronder waar ik voor nu dino’s in het gedaan (onze oudste speelt het lieftste met dino’s).
  5. Een watertafel met houders die het water kunnen laten doorlopen of juist stoppen.
  6. Een watermuur met trechters en slangen.
  7. Een zandbak met stenen en grote trucks.
  8. Een looppad wat de konijnen afscheidt van de speelruimte. We hebben konijnen in de tuin omdat we op die manier samen zorgdragen voor dieren en zij merendeels van het overgebleven groente en fruit consumeren.
  9. Een tekenbord met krijt waar ze lekker kunnen tekenen en schrijven (deze zet ik wel elke keer terug in de schuur als we klaar zijn met spelen).
  10. Loopklompen en een net met ballen.
  11. Een moestuin om de cirkel van het groeien bewuster mee te maken.

We hebben alles een bepaalde plek gegeven om onderscheid te maken tussen de verschillende mogelijkheden en om de kinderen om te leren zorg te dragen voor hun spulletjes. Zorgdragen maar ook leren dat spulletjes ook een plek kunnen hebben om opgeborgen te worden.

Kleurrijke buitenspeelaccessoires aan een houten wand, bestaande uit verschillende plastic scheppen en leidingen.
Een watermuur. De kinderen kunnen zelf kiezen welke bakjes ze eronder zetten of welke
ze gebruiken voor het verplaatsen van water.

🧠 Wat we zien bij onze kinderen

Sinds we de tuin op deze manier hebben ingericht, zien we dat onze kinderen langer spelen, meer fantasie gebruiken en meer opgaan in hun eigen spel. Het laat zien dat een natuurlijke speeltuin niet groot of perfect hoeft te zijn. Met kleine aanpassingen kun je al een omgeving creëren die uitnodigt tot ontdekken, spelen en groeien — zolang er ruimte is voor zowel vrijheid als houvast.

Een plek waar de kinderen elke dag weer naar vragen om te kunnen doen en waar ze zichzelf kunnen zijn.

⚠️ Wat wij hebben geleerd!

Wat we hebben geleerd, is dat het niet zozeer gaat om meer begeleiden of sturen, maar juist om een omgeving die het spel als vanzelf draagt. We merkten dat onze kinderen buiten niet altijd tot prettig spel kwamen. Het eindigde vaker in ruzie of onrust, en daardoor zaten wij zelf ook minder ontspannen buiten.

Voor ons zit de verandering dus niet in “loslaten”, maar in hoe de omgeving is ingericht. Door meer duidelijkheid en houvast te bieden in het spel, ontstaat er minder frustratie en meer ruimte om samen of naast elkaar te spelen. Ook onze eigen verwachtingen moesten we bijstellen. Niet alles wordt gebruikt zoals wij het bedacht hadden — en dat is juist de kracht. Kinderen geven er hun eigen betekenis aan.

We merken nu dat we ook makkelijker even weg kunnen lopen, zonder dat het meteen escaleert. Dat geeft rust — voor hen, maar ook voor ons. Op deze manier kunnen we allemaal ontspannen in de tuin zitten.

natuurtuin

🌳 Tot slot

Tot slot merken we dat het niet gaat om een perfecte tuin, maar om een plek die klopt voor je gezin. Een omgeving die kinderen helpt om tot spel te komen, en die tegelijkertijd rust geeft — ook voor ons als ouders.

Door kleine aanpassingen in hoe de tuin is ingericht, is er meer ontspanning ontstaan. In het spel van de kinderen, maar ook in hoe wij er zelf bij zitten. Een lerende omgeving die voelt als een ontspannen omgeving. Precies hoe wij ook naar leren kijken!

Liefs, x

Een konijnenhok met twee konijnen, waterflessen en een opvangbak in een omheinde tuin.
Onze konijn vriendinnen!

Ostara 2026
Natuur & Buitenleven

Ostara 2026: Tijd voor Groei & Beweging

Ruimte voor wat wil groeien en waar de overgang naar buiten steeds bruisender wordt. De handen beginnen te kriebelen om aan de slag te gaan met nieuwe projecten en om op zoek te gaan naar nieuwe avonturen.

Een decoratieve tafelopstelling met een tak versierd met paaseieren, een groene kaars, houten figuren, een bloemenprint en een informatiekaart over Ostara.
De eerste tekenen van lente, gewoon
bij ons thuis.

Intro – waarom Ostara?

De eerste tekenen van de lente laten zich voorzichtig zien. Knoppen aan de bomen zwellen op, het licht voelt zachter en kinderen lijken als vanzelf weer meer naar buiten te trekken. Alsof er iets in beweging komt, zonder dat iemand het echt benoemt.

In deze periode wordt Ostara gevierd — een moment waarop dag en nacht in balans zijn en de natuur opnieuw begint. Maar los van de naam of traditie, is dit vooral een tijd die je kunt voelen. Een tijd van groei, van kleine beginstappen en van ruimte voor wat zich wil ontvouwen.

Juist in het samenzijn met kinderen wordt deze overgang zichtbaar. Waar in de winter nog rust en naar binnen keren centraal stond, ontstaat nu weer nieuwsgierigheid, energie en de behoefte om te ontdekken. Misschien herken je het: meer vragen, meer beweging, meer leven.

Ostara nodigt uit om daar bewust bij stil te staan. Niet door iets groots te moeten, maar door te kijken, te volgen en ruimte te geven. Aan de natuur, maar ook aan de ontwikkeling van een kind — en misschien ook een beetje aan jezelf.

Wat is Ostara?

Ostara is een lentefeest dat samenvalt met de lente-equinox, het moment waarop dag en nacht precies even lang zijn. Het markeert de overgang van de donkere winter naar het lichtere, groeiende seizoen.

In de natuur wordt deze verandering zichtbaar: knoppen lopen uit, dieren worden actiever en het leven keert langzaam terug. Ostara staat symbool voor balans, nieuw begin en groei.

Het is een uitnodiging om stil te staan bij wat zich aandient. Niet alleen buiten, maar ook in jezelf en in de ontwikkeling van een kind.

Ostara wordt verbonden met zachte lentekleuren zoals lichtgroen, geel en pastelkleuren, die het nieuwe leven en de groei weerspiegelen. Symbolen die hierbij horen zijn onder andere het ei, als teken van nieuw begin, en de haas, die vruchtbaarheid en levenskracht vertegenwoordigt. Ook jonge planten en bloemen staan centraal, als zichtbaar teken dat de natuur weer ontwaakt.

Ostara vieren met kinderen

Dit jaar vierden wij Ostara niet groots of volgens een vast ritueel, maar juist in kleine momenten, verspreid over meerdere dagen.

We haalden de lente in huis met paastakken en zachte kleuren. De kinderen hingen eitjes op, we versierden de ruimte en maakten zo zichtbaar dat er iets verandert, binnen en buiten.

Aan tafel ontstonden vanzelf momenten van creëren: eieren verven, met aandacht en in eigen tempo. Buiten begonnen we aan onze moestuin — eerst binnen met kleine zaadjes, later ook buiten in de tuin. Stap voor stap kreeg het vorm, net zoals de lente dat doet.

We deelden een eenvoudig paasontbijt, bakten samen en maakten ruimte voor samenzijn. Geen strak plan, maar volgen wat zich aandient.

Misschien is dat wel wat Ostara voor ons betekent: niet iets dat je organiseert, maar iets dat je herkent in de kleine dingen. In groei, in aandacht en in het samen beleven van wat langzaam tot leven komt.

Wat betekend Ostara in het dagelijkse leven?

Ostara is niet alleen iets wat je viert op een specifiek moment, maar vooral iets wat je terugziet in het dagelijks leven. In kleine veranderingen die bijna ongemerkt plaatsvinden.

Kinderen bezig met planten in een grote kom met aarde, met lepels in handen.
Groei begint klein.

De dagen worden langer, het licht komt eerder naar binnen en er ontstaat weer meer ruimte om naar buiten te gaan. Misschien merk je het aan je kind, dat meer energie heeft, nieuwsgieriger is of weer vaker de wereld wil ontdekken.

Ik merkte dat omze oudste zo lang binnen had gezeten dat er tegenzin tegen het buiten zijn was gaan ontstaan. Terwijl hij in zijn jongere levensjaren echt een buitenkind was en gewoonweg niet binnen te krijgen was, ongeacht het weer. Ik denk ook wel dat het een omschakeling is van een andere structuur en omgeving hem even van zijn stuk brengt en hierin ruimte nodig heeft om zich aan te passen en weer eigen te maken. Voor mij was dat nog meer een reden om onze tuin nog meer te laten uitnodigen om buiten te gaan spelen.

Ook in huis kan er iets verschuiven. Waar de winter nog vroeg om rust en naar binnen keren, ontstaat nu vanzelf meer beweging. Ramen gaan open, spullen worden opgeruimd en er komt letterlijk en figuurlijk meer lucht. Ik ga lettterlijk de kasten door om de winterkleding op te ruimen en uit te zoeken. Ik hang de luchtige kleding weer terug. We sorteren wat terug gaat in de winterbak voor volgend jaar (voor het volgende kind) , wat naar de kledingbak gaat of wat verkocht wordt.

Ostara herinnert eraan dat groei niet geforceerd hoeft te worden. Dat ontwikkeling vanzelf ontstaat, wanneer er ruimte is. In het ritme van alledag, in het samenzijn en in de kleine momenten waarop iets nieuws begint.

Misschien zit de betekenis van Ostara juist daarin: in het opmerken van wat al in beweging is, zonder het te willen sturen.

Ostara in opvoeding en thuisonderwijs

Ostara laat zich ook mooi vertalen naar opvoeding en thuisonderwijs. Niet als een thema dat je oplegt, maar als iets wat je volgt.

Een kind verf een ei met groen en gebruikt een penseel met een gele handgreep.
Leren ontstaat vanzelf,
als er ruimte is.

In deze periode verandert er veel, zowel in de natuur als in een kind. Er ontstaat meer energie, meer nieuwsgierigheid en vaak ook meer behoefte aan beweging en ontdekken. Door daarbij aan te sluiten, in plaats van het te sturen, ontstaat er ruimte voor ontwikkeling die van binnenuit komt. Ik richt de tuin opnieuw in om het buitenspelen meer uit te nodigen maar ook om dit samen met de kinderen te doen en uitleggen hierbij dat we ook samen zorgdragen voor de tuin en schoonhouden.

De lente nodigt uit om vaker naar buiten te gaan en de omgeving als leerplek te zien. Rekenen gebeurt in de moestuin, taal ontstaat in gesprekken over wat je ziet en voelt, en verwondering vormt de basis voor leren. Niet alles hoeft bedacht te worden — veel ontstaat vanzelf wanneer je vertraagt en kijkt. Daarnaast door te beginnen met een moestuin leren de kinderen over het groeiproces van groente e fruit en dat je deze weer kan gebruiken tijden het koken. Je voorziet jezelf eten en ondetussen is het zien groeien van eten ook een (langzaam) leer proces.

Ook binnen kan er iets verschuiven. Meer ruimte, minder prikkels, materialen die passen bij het seizoen. Eenvoud en rust helpen een kind om zich te kunnen richten op wat er groeit. De drukkere seizoenen hebben vaak meerdere (visuele) prikkels binnenhuis en met Ostara, Pasen en de Lente merk je toch wel dat de prikkels meer naar buiten gaan en de kinderen afwisselend buiten en binnen willen zijn. Buiten bruisen ze van de energie en binnen trekken ze zich terug met een boekje of knutselproject.

Misschien is dat wel de essentie van Ostara in opvoeding: vertrouwen op het proces van ontwikkeling. Weten dat groei tijd nodig heeft, en dat jouw rol soms vooral ligt in het bieden van ruimte.

Persoonlijke reflectie

Een groene schaal met een ongebruikelijke dessert, bestaande uit een glazuur en verschillende chocolade-eieren, met een deel van een gebakken koek.
Samen de
lente beleven.

Als ik terugkijk op deze periode, valt vooral de rust op waarmee alles ontstaat. Niets hoeft geforceerd, niets hoeft af. Het groeit, stap voor stap, precies op het moment dat het daar klaar voor is. Normaal gesproken regel ik van te voren veel meer en zit ik boordevol ideeen, maar deze keer ging het voor mij heel rommelig. Ook een mooie les voor mij om niet overal strak aan vast te houden, want bij het loslaten ontstaan er samen ook hele mooie dingen.

Een schattige eierdop met een lachend gezichtje, waarin een chocolade snoepje zit, staat op een houten tafel naast kleurrijke paaseieren.
Samen van eten
& rituelen genieten.

Misschien is dat ook wat Ostara mij laat zien. Dat ontwikkeling niet maakbaar is, maar wel zichtbaar wordt als je vertraagt en aandacht hebt voor wat er al is. In de natuur, in een kind en ook in jezelf.

Het vraagt niet om iets groots, maar om kijken, volgen en ruimte geven. En misschien is dat wel genoeg.

Hoe vier jij (alleen of met je gezin) Ostara?

Liefs, x.

imbolc
Natuur & Buitenleven

Imbolc 2026: Onder de winter slaapt de lente

De winter houdt ons nog stevig in zijn greep. De ochtenden zijn koud, de aarde lijkt stil en de natuur slaapt onder een dunne deken van grijs en bruin. En toch… wie goed kijkt, ziet dat er iets verschuift. Het licht blijft net een fractie langer hangen aan het einde van de dag. In bermen en tuinen duwen kleine groene puntjes zich aarzelend omhoog. Onzichtbaar voor wie haast heeft, maar onmiskenbaar voor wie vertraagt. Rond begin februari markeert Imbolc dit kantelpunt in het jaar: een ingetogen feest van belofte, zuivering en het allereerste begin van nieuw leven.

Wat is Imbolc?

Een houten schaal met decoratieve elementen voor de winter. Er staan een kaars, een sneeuwpop, een uil, een kristal, en kaartjes met de tekst 'Imbolc' en 'winter'.

Imbolc is een oud seizoensfeest dat rond 1 februari wordt gevierd. Het markeert het moment halverwege de winterzonnewende en de lente-equinox — een stille drempel in het jaar waarop de natuur nog winters oogt, maar ondergronds al volop in beweging is.

Het feest draait om het terugkerende licht, zuivering en het eerste begin van groei. De dagen worden merkbaar langer, schapen beginnen melk te geven, en in de bodem maken zaden en bollen zich klaar om te ontwaken. Het is geen uitbundige lenteviering, maar eerder een ingetogen moment van hoop: de belofte dat de winter zijn greep langzaam verliest.

Symboliek van Imbolc

Imbolc is het feest van het prille begin — het moment waarop je nog geen lente ziet, maar haar al kunt voelen aankomen. Bij Imbolc horen een aantal vaste symbolen die al eeuwenlang worden gebruikt om het terugkerende licht en bescherming te markeren.

Een bekend teken is het Brigid-kruis: een gevlochten kruis van biezen of stro dat in huizen werd opgehangen om het gezin, het vee en het komende jaar te zegenen. Het kruis staat voor bescherming, zonnekracht en nieuw begin.

Het feest is ook sterk verbonden met Sint Brigida van Kildare, die voortkomt uit een oudere Keltische godinnentraditie. Zij werd geassocieerd met vuur, genezing, vruchtbaarheid, poëzie en het ontwaken van de natuur. Haar vlammen en bronnen symboliseren zowel reiniging als levensenergie.

  • Licht – kaarsen en vlammen symboliseren de toenemende zonkracht.
  • Nieuw leven – knoppen aan struiken, sneeuwklokjes, lammetjes op komst.
  • Zuivering – schoonmaken, loslaten, ruimte maken voor wat wil groeien.
  • Stil begin – plannen en dromen die nog in de knop zitten.

Traditioneel stond Imbolc in het teken van vuur, water en bescherming van huis en haard. Tegenwoordig vieren mensen het vaak door:

  • kaarsen aan te steken in huis,
  • een opruim- of schoonmaakmoment te houden,
  • een wandeling te maken en de eerste tekenen van voorjaar te zoeken,
  • stil te staan bij persoonlijke intenties voor de komende maanden.

Imbolc vieren met kinderen

Een hand houdt een gele verfpen boven een tekening van een zon met zwarte lijnen op een vel papier, terwijl er een afbeelding van een zwart katje op de ondergrond zichtbaar is.

Elk seizoensfeest probeer ik bewust te vieren met de kinderen. Afgelopen feesten heb ik hierover ook geblogd omdat ik graag deel hoe wij hierbij stil staan. Ik merkte met Imbolc dat ik er wat meer moeite mee had. Als kind zijnde was ik al gefasineerd door de seizoenen, wicca en andere wereldse zaken. En sinds de geboorte van mijn jongste heb ik besloten de kinderen hierbij bewuster te gaan betrekken. Voorheen deed ik het voornamelijk zelf. En met Imbolc lukte het mij niet helemaal. Misschien omdat ik veelal bezig was met de thema’s en planning voor thuisonderwijs, of het weer zo winters werd er daar ook wel verschillende problematiek zaken ontstonden die aandacht nodig hadden. Het komt er uiteindelijk op neer dat ik wat mini activiteiten heb gedaan en vooral voor mezelf bewust Imbolc heb gevierd door bijvoorbeeld een kaartlegging te doen.

De kleine dingen die ik gedaan hebt met de kinderen:

  • Raamtekeningen gemaakt in Lente thema
  • Plannen gemaakt voor de tuin en welke groente we willen planten in de tuin
  • Bijhouden van zonsondergang

Het Imbolc ritueel

Tijdens deze periode van Imbolc maakte ik voor mezelf een Keltische kruislegging. Niet als voorspelling, maar als spiegel bij dit seizoen van overgang. Wat eruit sprak, raakte precies aan waar ik nu sta: een kantelpunt na jaren waarin dragen, zorgen en verantwoordelijkheid bijna vanzelfsprekend waren geworden — misschien te vanzelfsprekend.

De kaarten wezen op een groeiende innerlijke helderheid. Een scherpere blik op wat nog klopt en wat niet langer houdbaar is. Alsof iets in de huidige structuur zijn tijd heeft gehad en zacht maar onmiskenbaar vraagt om afronding, zodat er ruimte kan ontstaan voor herstel: in mijn lichaam, in mijn energie, in mijn dagelijks leven.

Een houten tafel met tarotkaarten verspreid, een mok met een lepel en brandende theelichtjes ernaast.

Tegelijk liet de legging een nieuwe toekomstlijn zien. Eén waarin ik niet alleen moeder en zorgdrager ben, maar ook opnieuw ruimte inneem als zelfstandige vrouw — met een stem, een richting, een plan. Niet vanuit strijd, maar vanuit wederkerigheid. Vanuit een eerlijker verdeling van geven en ontvangen.

Precies dát maakt Imbolc voor mij zo voelbaar: het stille moment waarop je nog midden in de winter staat, maar diep vanbinnen al weet dat iets nieuws zich aandient. Nog kwetsbaar, nog klein — maar niet meer te negeren.

Imbolc in de opvoeding en thuisonderwijs

Imbolc nodigt uit tot vertragen, waarnemen en kleine tekenen van verandering serieus nemen. Juist in de opvoeding en het thuisonderwijs is dit een waardevol moment om samen stil te staan bij de overgang van winter naar lente — niet met grote woorden, maar met eenvoudige handelingen en aandacht voor het ritme van het jaar.

Door kaarsen te branden aan tafel, een warme drank te delen en samen te praten over wat groeit en verandert, maken kinderen het seizoen tastbaar. Creatieve activiteiten, zoals het schilderen van zonnen in gele tinten of het inrichten van een seizoentafel met sneeuwklokjes, stenen en winterse figuren, helpen om het abstracte begrip ‘terugkerend licht’ om te zetten in iets dat je kunt zien en voelen.

Ook momenten van verstilling passen bij Imbolc. Een kaartlegging, een verhaal, een gedicht of een rustige wandeling waarbij gezocht wordt naar knoppen aan takken of de eerste bloemen, nodigen uit tot reflectie: wat mag in onszelf weer wakker worden? Waar maken we ruimte voor?

Zo wordt Imbolc geen losstaand feest, maar een zacht pedagogisch ankerpunt in het jaar — een uitnodiging om met kinderen mee te bewegen met de seizoenen en aandacht te hebben voor het kleine, prille begin dat zich nog voorzichtig aandient.

Zoals het licht buiten groeit, zo groeit ook in mij de ruimte voor iets nieuws.

Een vrouw met een kaars in haar hand, omringd door bloemen en dieren, met het woord 'IMBOLC' prominent afgebeeld. Op de voorgrond liggen kaarten, een boek, en brandende kaarsen.
Yule
Natuur & Buitenleven, Persoonlijk leven

Yule 2025: Terugkeer & na vandaag groeit het licht

De dagen worden korter, de aarde lijkt even stil te staan en de duisternis nodigt ons uit tot vertraging. Rond 21 december vieren we Yule, het midwinterfeest dat de kortste dag en langste nacht markeert — een moment waarop de natuur haar adem inhoudt en daarna langzaam het licht weer laat terugkomen.

Bij Yule draait het niet alleen om het viering van licht, maar ook om verbinding met de natuur, rust en hoop. Net als bij Mabon kijken we naar balans en dankbaarheid, en zoals bij Samhain reflecteren we op wat is geweest, maar nu juist met aandacht voor wat weer komt groeien.

Wat is Yule?

Yule is een seizoensviering rond de midwinterzonnewende. Het markeert het moment waarop de dagen niet verder korter worden en het daglicht langzaam weer toeneemt. In pedagogische zin biedt Yule een natuurlijk aanknopingspunt om met kinderen te spreken over seizoenen, ritme, verandering en tijd. Door aandacht te geven aan licht en donker ervaren kinderen dat de natuur in cycli beweegt en dat na een periode van stilstand weer groei volgt.

Symboliek van Yule

Licht
Het licht staat voor hoop, levenskracht en het besef dat na het donker altijd weer groei volgt.

Donkerte
De donkerte hoort bij rust, naar binnen keren en vertragen. Het is geen tekort, maar een noodzakelijke fase.

Vuur
Vuur symboliseert warmte, transformatie en loslaten. Het helpt om af te sluiten wat geweest is en ruimte te maken voor iets nieuws.

De zon / cirkel
De cirkel staat voor het jaarwiel en het terugkerende ritme van de seizoenen. De zon verwijst naar het licht dat weer toeneemt.

Stilte en rust
Yule nodigt uit tot vertraging. Net als de natuur nemen mensen even pas op de plaats.

Nieuw begin
Zonder direct actie te vragen, markeert Yule het begin van een nieuwe fase waarin groei weer mogelijk wordt.

Yule vieren met kinderen

Yule liep voor ons wat rommeliger. Ik had een heleboel activiteiten bedacht, maar er kwam zoveel tussendoor dat we veel ook niet hebben kunnen doen of later pas. Echt typisch december weer… en een mooi lesje in loslaten!

Mooi momentje met het maken van de kerstkaarten was de vraag betreft het versturen van de kaarten. Ik heb met de kinderen besproken dat we een kaart gaan maken en of zij een idee hadden naar wie ze graag een kaart zou willen sturen. Toen kwam het gesprek op de opa en oma’s. Er werd gevraagd of er ook een kaart naar opa J. kon. Uitleggen dat dat niet gaat. Dat als iemand overleden is, we niet een kaart kunnen sturen. Maar we kunnen wel een kaart maken en deze samen met een foto en kaarsje op de seizoenstafel zetten.

Het houtblok-ritueel: loslaten & nieuw begin

Ik wilde heel graag een houtblok snijden met onze intenties voor het nieuwe jaar. Houtblokken werden gehaald, maar de auto gaf het op. Die ging na de garage en in de drukte zijn we de houtblokken vergeten. Uiteindelijk hebben we op oudjaar de houtblokken geschreven en getekend voor het nieuwe jaar. Intenties, wat we graag willen en waar we minder van willen en waar we behoefte aan hebben. Het gaf een mooie opening voor gespreksvoering en tegelijketijd een uitdaging, want de kinderen mochten met oudjaar zelf hun blok op het vuur doen, en dat was best spannend!

Collage van Yule 2025 activiteiten inclusief handgeschreven houtblokken met intenties, een versierde gelaagd koekje, een deegbal, en een kind dat een koekje decoreert, met kleurrijke achtergrond.

Yule in de opvoeding en thuisonderwijs

In de opvoeding en het thuisonderwijs krijgt Yule vorm door doen en beleven. Zo hebben we samen kerstkaarten gemaakt, waarbij aandacht was voor licht, wensen en verbinding met anderen. We bakten een zonnecake, als tastbaar symbool voor het terugkerende licht, en kookten een goed gevulde groentesoep in geel- en oranjetinten. Door deze activiteiten ervaren kinderen Yule niet als een abstract begrip, maar als een samenhangend geheel van kleuren, smaken en handelingen dat aansluit bij het seizoensritme en de betekenis van deze tijd van het jaar.

Persoonlijke reflectie

Yule herinnert mij eraan dat niet alles maakbaar is. Dat plannen mogen schuiven en dat juist in het niet-afmaken soms de grootste betekenis schuilt. De rommeligheid van deze periode, de drukte van december en het loslaten van verwachtingen bleken geen verstoring, maar onderdeel van het proces.

Door Yule samen met de kinderen te beleven, werd opnieuw zichtbaar hoe waardevol het is om het tempo van de natuur te volgen. Niet vooruit te willen lopen, maar stil te staan bij waar we zijn. Het licht hoeft niet ineens terug; het mag langzaam groeien. In die vertraging zit vertrouwen — voor kinderen, maar misschien nog wel meer voor mijzelf.

Een collage van beelden die de viering van Yule in 2025 tonen, met kinderen die kerstkaarten en creaties maken, een vuurtje stoken, en een feestelijke tafeldecoratie met kaarsen en versieringen.

Afsluiting

Misschien hoeven we het licht niet te zoeken, maar alleen te vertrouwen dat het terugkomt.


Samhain
Natuur & Buitenleven, Persoonlijk leven

Samhain 2025: Loslaten & Verbinden met het onbekende

De dagen worden korter, de lucht scherper, en de aarde lijkt even haar adem in te houden. We staan aan de drempel van Samhain, het moment waarop de natuur zich terugtrekt en het donker ons uitnodigt om hetzelfde te doen.

Waar Mabon draaide om balans en dankbaarheid, nodigt Samhain ons uit tot loslaten en verstilling.

Het is de tijd van het jaar waarin de sluier tussen zichtbaar en onzichtbaar dunner wordt — waarin herinneringen aan wie of wat we moesten loslaten dichterbij lijken te komen.
Een periode om stil te staan bij wat geweest is, dankbaar te zijn voor wat nog is, en te vertrouwen dat ook in het donker het leven doorgaat, onzichtbaar maar vol belofte.

Voor kinderen (en voor onszelf) kan deze tijd helpen om te leren omgaan met verandering en afscheid. In een wereld die vaak gericht is op groei en licht, biedt Samhain de kans om ook het donker en het einde een plek te geven.
Door stil te staan bij de natuurlijke cyclus van vasthouden en loslaten, leren kinderen dat niets echt verdwijnt — het verandert alleen van vorm. We staan stil bij de doden en van de lichte seizoenen. We omarmen wat het donker ons brengt.

🕯️ Wat is Samhain?

Samhain (uitgesproken als Sow-en) is het Keltische einde van het jaar — een overgangsmoment tussen de oogsttijd en de donkere helft van het jaar. Het is een periode waarin de natuur zich terugtrekt en de wereld om ons heen stiller wordt.

Van oudsher werd Samhain gezien als het moment waarop de sluier tussen de werelden dun is: tussen leven en dood, licht en donker, verleden en toekomst.

Samhain nodigt ons uit om af te sluiten, te eren en los te laten. Het vraagt om dankbaarheid voor wat was, en vertrouwen in wat nog komen mag. In de rust van de aarde schuilt immers de belofte van nieuw leven. 🌑

🌙 De symboliek van Samhain

Samhain draait om overgangen — van licht naar donker, van activiteit naar rust, van vasthouden naar loslaten. In de natuur zien we hoe alles zich langzaam terugtrekt: bladeren vallen, dieren zoeken beschutting, zaden verdwijnen in de aarde. Wat aan de oppervlakte verdwijnt, krijgt ondergronds tijd om te rusten en te vernieuwen.

Een kleurrijke grafische weergave van Samhain 2025, met symbolen zoals pompoenen, appels, kaarslicht, en elementen die de thema's van overvloed, wijsheid, en verbinding met de natuur benadrukken.

Die natuurlijke cyclus weerspiegelt ook onze innerlijke beweging. Samhain herinnert ons eraan dat loslaten niet hetzelfde is als verliezen, maar een vorm van vertrouwen.
Vertrouwen dat er, zelfs in het donker, iets nieuws mag groeien. 🌱

Het is een periode waarin we mogen stilstaan bij onze wortels — bij wie we zijn, waar we vandaan komen, en wie ons voorgingen. Door het oude te eren, maken we ruimte voor het nieuwe.

Net als de kleuren vertelt ook de symboliek van Samhain een verhaal — van verbinding, loslaten en dankbaarheid. Elk symbool herinnert ons aan de cyclus van leven, dood en wedergeboorte:

👩‍👧‍👦 Samhain vieren met kinderen

Het vieren van Mabon hoeft niet groots te zijn. Kleine rituelen en activiteiten maken het feest tastbaar voor kinderen. Het belangrijkste is om ze erin te betrekken en om sommige dingen elk jaar terug te laten keren zodat er traditities ontstaan en herkenbaar wordt.

🎨 Creatieve activiteiten en rituelen voor ons als gezin

🎃 Pompoenen snijden
Samhain vieren we als gezin op een eenvoudige, maar betekenisvolle manier. Activiteiten die onze handen bezig houden en tegelijk het hart raken. We begonnen met het uithollen en snijden van pompoenen – een vrolijk, soms wat intensief werkje, waarin lachen en concentratie elkaar afwisselden. De pompoenen kregen hun eigen gezichten en werden, zodra het donker werd, met een kaarsje verlicht.

🍪 Pompoenkoekjes bakken
Van het vruchtvlees maakten we pompoenkoekjes, een geurige herinnering aan de overvloed van het seizoen. De keuken vulde zich met warmte, zoetigheid en het gevoel van samen creëren.

🕯️ Een altaar voor de overledenen
In huis richtten we een klein altaar in met foto’s van onze dierbaren die niet meer bij ons zijn. Ernaast plaatsten we appelkoekjes – zielenkoekjes – als symbool van verbondenheid met hen. Tijdens het avondeten brandden we kaarsjes, iets wat inmiddels een vast ritueel is geworden: een moment van rust, aandacht en samen-zijn.

🌑 Licht in de duisternis
Op de avond van Samhain zelf liet een kaars de hele avond branden bij het altaar, als teken van licht in de duisternis en van de liefde die blijft. Na het pompoensnijden sloten we de dag af met de film Coco van Disney – een prachtig, ontroerend verhaal over familie, herinnering en de kracht van verbinding over de grenzen van leven en dood heen.

🧡 Samen vieren en herdenken
Zo werd Samhain voor ons een moment van samen vieren, herdenken en dankbaar zijn – met licht, geur, smaak en gevoel. Een herinnering dat ook in het donker warmte te vinden is, zolang we die samen brandend houden.

Een collage van Samhain 2025 met pompoenen op een bankje, een brandende kaars, pompoenkoekjes in een kom, deeg voor koekjes en een bakplaat met gevormde koekjes.

📚 Samhain in thuisonderwijs

Samhain markeert het einde van het Keltische jaar en het begin van de donkere helft van het seizoen. In het thuisonderwijs is dit een moment om te vertragen, te luisteren en te voelen. Een tijd om samen te ervaren dat donker niet eng is, maar vol leven, stilte en verhalen.

🍂 Natuur & waarnemen
We trokken de natuur in en maakten avondwandelingen. In het schemerlicht zagen we vleermuizen en een uil vloog kort over ons heen— het geluid van de nacht die langzaam haar plek weer inneemt. De kinderen merkten hoe anders de wereld voelt als het donker wordt: zachter, stiller, een beetje geheimzinnig. Zo leerden we dat ook de natuur een ritme van rust kent.

📜 Verhalen & herinnering
Rond Samhain vertellen we verhalen over onze opa, die is overleden. Soms komen er vragen die raken, zoals:

“Is opa dood gegaan door Halloween?”

Dat werd een mooi moment om samen te praten over wat ziekte en dood betekenen.
Ik vertelde dat er een ziekte bestaat die kanker heet. Dat sommige mensen daarvan beter worden, en anderen niet. En dat opa één van die mensen was die niet beter werd.
Door die openheid ontstond ruimte voor begrip — zonder angst, maar met liefde en eerlijkheid.

🎞️ Verbinding door verhalen
Na het snijden van de pompoenen keken we samen naar de film Coco van Disney. Die gaf woorden en beelden aan wat Samhain betekent: het herinneren van wie er niet meer zijn. We konden uitleggen dat Samhain een feest is waarin we stil staan bij de doden, zodat we over hen kunnen praten, ze blijven herinneren en niet vergeten.

🕯️ Rituelen & licht
In huis brandde een kaarsje bij het altaar met de foto’s van opa en andere dierbaren. Tijdens het avondeten staken we kaarsjes aan — een ritueel dat we nu elke avond doen.
Dat kleine lichtje werd een symbool van verbinding: een teken dat liefde niet verdwijnt, ook niet als iemand er niet meer is.

📚 Pedagogische kracht
Samhain in het thuisonderwijs leert kinderen dat het donker niet iets is om bang voor te zijn, maar iets om nieuwsgierig naar te kijken. Door samen te praten over dood en herinnering, leren ze dat verdriet en liefde naast elkaar kunnen bestaan. Ze ontdekken dat herdenken niet zwaar hoeft te zijn, maar juist een manier kan zijn om het leven te vieren — met verhalen, licht en warmte.

💭 Persoonlijke reflectie

Samhain herinnert ons eraan dat leven en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat waar iets eindigt, ook weer iets nieuws begint — soms onzichtbaar, diep onder de grond of in ons hart.

In de stilte van de herfst, tussen vallende bladeren en flakkerend kaarslicht, vinden we ruimte om stil te staan bij wie we missen en bij wat voorbij is. Niet om in verdriet te blijven hangen, maar om te voelen dat liefde blijft — in herinneringen, in verhalen, in het licht dat we samen brandend houden.

Zo wordt Samhain niet alleen een feest van loslaten, maar ook van vertrouwen: dat de cyclus doorgaat, dat donker nodig is voor nieuw leven, en dat verbondenheid niet ophoudt bij de grens van wat we kunnen zien. Voor mij was Samhain een mooi moment om stil te zijn bij het verlies van mijn vader en tegelijketijd bij de zware periode in het ziekenhuis afgelopen zomer. Kort gezegd had de jongste er niet meer kunnen zijn als we niet op tijd in het ziekenhuis geweest waren. Het leert je meer dankbaar te zijn voor het leven, voor wat wel is en te verstillen in het leven. Langzamer leven met meer intentie in plaats van alleen maar tijd door te brengen op de snelweg van het leven.

Twee kinderen zijn bezig met het snijden van pompoenen, met op de achtergrond een kleurrijke tafel en enkele pompoenen.

🌟 Afsluiting

Samhain is een feest van loslaten, herinneren en verbinding.
Een moment om stil te staan bij wie of wat we hebben moeten loslaten, en om te voelen dat liefde en herinnering blijven — ook als het leven verandert van vorm.
Het is de tijd van licht in het donker, van verhalen die blijven branden, en van vertrouwen in de rust die de winter brengt.

Hoe vier jij Samhain dit jaar? 🕯️
Ik hoor graag over jullie rituelen, herinneringen of kleine momenten van stilte — laat het me weten in een reactie. ✨

Natuur & Buitenleven, Persoonlijk leven

Mabon 2025: Balans en Dankbaarheid

Als de dagen korter worden en de bladeren langzaam rood en goud kleuren, vieren we Mabon, de herfst-equinox. Het is het moment waarop dag en nacht precies in balans zijn – licht en donker houden elkaar nog één keer in evenwicht voordat de nachten langer worden.

Voor ons gezin is Mabon een feest van dankbaarheid en oogst. We kijken terug op wat er het afgelopen jaar gegroeid en gelukt is, en maken ruimte voor verstilling en loslaten. De natuur laat het ons voorleven: bomen laten hun bladeren vallen, terwijl wij de warmte en overvloed van de oogst nog even meenemen de donkere tijd in, zoals de warmte van de zomermaanden en herinneringen.

🌾 Wat is Mabon?

Mabon is een van de acht jaarfeesten in het jaarwiel. Het markeert de herfstequinox, het moment waarop dag en nacht precies even lang zijn. Daarna worden de nachten langer en bereiden we ons voor op de winter.

Het is het tweede oogstfeest van het jaar, na Lammas en voor Samhain. Waar Lammas gaat over de eerste graanoogst, staat Mabon symbool voor het binnenhalen van de vruchten: appels, druiven, pompoenen. Het is een feest van balans, dankbaarheid en loslaten.

🍎 Symboliek van Mabon

De natuur staat vol tekens die passen bij Mabon.

  • Vruchten van de oogst: appels, druiven, pompoenen.
  • Kleuren: rood, oranje, goud, bruin.
  • Natuurbeelden: volle manden, bladeren die vallen, dieren die zich klaarmaken voor de winter.
  • Spirituele betekenis: het vieren van overvloed en dankbaarheid, maar ook het accepteren dat de tijd van donker en rust eraan komt.

👩‍👧‍👦 Mabon vieren met kinderen

Het vieren van Mabon hoeft niet groots te zijn. Kleine rituelen en activiteiten maken het feest tastbaar voor kinderen. Het belangrijkste is om ze erin te betrekken en om sommige dingen elk jaar terug te laten keren zodat er traditities ontstaan en herkenbaar wordt.

🎨 Creatieve activiteiten en rituelen voor ons als gezin

Mabon nodigt uit tot creativiteit en verbondenheid. Wij doen daarom ook verschillende activiteiten om stil te staan bij Mabon.

  • 🍎 Appelcake maken – samen oogst verwerken en proeven. Daarnaast als je een appel opensnijdt in het midden symboliseert dat de kern van het leven, de mogelijkheid tot vernieuwing, en de verborgen wijsheid en potentie die in de appel besloten ligt. Als je een appel doorsnijdt, vormt het klokhuis een pentagram, wat een oud symbool is voor de mens en de cycli van het leven. De appel zelf staat alom bekend als een symbool van vruchtbaarheid, liefde, kennis, en overvloed.
  • 🍂 Knutselen met bladeren – samen bladeren tekenen en uitknippen om later te gebruiken bij het dankbaarheidsritueel.
  • 🌑 Dankbaarheids-ritueel – samen bespraken we en schreven we op waar we dankbaar voor waren om vervolgens op de eigengemaakte herfstbladeren te schrijven.
  • 🌓 Balansspel – samen een kring maken tussen de maan en een ster met steenjes om uit te leggen dat op Mabon het net zo lang licht is als dat het donker is. En we nu langzamerhand de herfst ingaan waarbij de dagen elke dag een stukje meer donkerder worden.
  • 🧺Opruimen – samen gebruiken we deze momenten ook om de kledingkasten op te ruimen. We besluiten wat te klein is (gaat weg of in de bak voor volgend kind als het nog goed is), vullen de kast met kleding die meer passend is bij de herfst en maken een lijstje met kleding en/of spulletjes die eventueel bijgekocht moeten worden (zoals een nieuwe winterjas bijv.) We verschonen de bedden en leggen de dikkere dekens weer op de bedden.
  • 🎀 Sfeer neerzetten – samen ‘versieren’ we de woonkamer. Het steigerbord en de seizoenstafel wordenherfstig aangekleed. We maken plek voor ons natuurvondsten.
  • 🧤 Tuin – samen maken we de tuin onkruidvrij en tot zover het kan: Winterklaar.
Een collage van Mabon 2025, met activiteiten zoals een kind dat knutselt met kralen, een bakvorm met appelcake, decoraties met herfstbladeren, een mengkom met ingrediënten, en een decoratieve vaas met herfstachtige bloemen en items.

📚 Mabon in thuisonderwijs

Voor gezinnen zoals wij die thuisonderwijs geven (of gewoon bewust willen leven met de seizoenen) biedt Mabon prachtige leermomenten. Zo houden wij ons bezig met:

  • Natuurwandeling → bladeren verzamelen, sorteren en determineren.
  • Rekenen → appels tellen, pompoenen wegen of meten. En dit gebruiken in recepten. Maar ook oogst uit de tuin binnenhalen en deze gebruiken bij het koken.
  • Taal → verhalen of gedichten lezen over de herfst en oogst. We lezen bij het thee moment in de middag en/of avond bij naar bed gaan over de herfst.
  • Gesprek over dankbaarheid en de herfst → wat betekent dankbaarheid voor jou? Waar wil jij dankjewel voor zeggen. Vragen bespreken over het sneller donker worden (en of je dan ook eerder naar bed moet 😊 etc.).

💭 Persoonlijke reflectie

Voor mij als moeder voelt Mabon als een moment van stilstaan. In de drukte van gezin, huishouden en thuisonderwijs helpt het me bewust dankbaar te zijn voor wat er wel gelukt is dit jaar. Tegelijk leer ik ook los te laten: verwachtingen, druk, dingen die niet gingen zoals ik hoopte. We hebben nogal een roerig jaar gehad en de spanning zit er bij mij goed in. Een Mabon ritueel zet je praktisch even weer met beide voeten op de grond en dat je weer even kunt genieten van de kleine dingen.

De herfst nodigt uit tot vertragen en naar binnen keren – iets waar ik samen met mijn kinderen in mee mag bewegen. En we kunnen allemaal zeggen, Herfst is ons favoriete seizoen (en toevallig ook ons favoriete boekje, namelijk Vos’s favoriete seizoen van Fiona B.).

Een gezin viert Mabon 2025 met creatieve activiteiten. Bovenaan een cirkel van sterren en bladeren, met kinderen die aan tafel knutselen en schrijven. De sfeer is warm en uitnodigend met herfstkleuren.

🌟 Afsluiting

Mabon is een feest van balans, oogst en dankbaarheid. Een kans om stil te staan bij wat je hebt ontvangen, om samen te vieren met eenvoudige rituelen, en om je voor te bereiden op de donkere tijd van het jaar.

Hoe vier jij Mabon dit jaar? 🍂

Laat het me weten in een reactie – ik ben benieuwd naar jullie rituelen en momenten van dankbaarheid.

Natuur & Buitenleven, Persoonlijk leven

Het jaarwiel

Het jaarwiel: Leven en vieren met de seizoenen


Veel oude natuurvolken leefden in ritme met de seizoenen. Hun jaar was geen rechte lijn, maar een cirkel: het jaarwiel. Acht keer per jaar wordt er stilgestaan bij een overgang in de natuur – van zonnewendes tot oogstfeesten. Tegenwoordig kiezen steeds meer gezinnen ervoor om dit ritme te volgen. Het geeft houvast, verbinding met de natuur en mooie momenten om samen te vieren.

Van jongs af aan heb ik al een fasinatie gehad voor het paiganisme of wicca. Ik verzamelde steeds meer en meer informatie over de gewoontes en de rituelen. Inmiddels ben ik moeder van vier kinderen en inplementeer ik de jaarwiel gewoontes steeds meer in ons leven. Het geeft de jaargetijden mooi aan en tegelijkestijd sta je stil of sluit je bepaalde periodes af.

Wat is het jaarwiel?

Een overzicht van kaarten die de acht jaarfeesten van het jaarwiel vertegenwoordigen, verspreid op een ronde tafel.

Het jaarwiel bestaat uit 8 jaarfeesten:

4 zonnefeesten → de wendes (zomer- en winterzonnewende) en de equinoxen (lente- en herfstevening).

4 kruisfeesten → tussengelegen feesten die vooral te maken hebben met landbouw, vruchtbaarheid en oogst.

Deze feesten zijn verweven met de natuur: zaai- en oogstmomenten, het lengen en korten van de dagen, het vieren van licht en donker.



De acht feesten

Illustratie van het jaarwiel met acht belangrijke jaarfeesten, inclusief naam en datums van de feesten zoals Imbolc, Ostara, Beltane, Litha, Lammas, Mabon, Samhain, en Yule, op een zachte blauwe achtergrond.

Elke feest heeft zijn eigen betekenis en rituelen. Ik ligt de jaarfeesten daarom kort toe. En om anderen te inspireren zal ik per feest ook meer gaan delen over hoe wij het als gezin vieren.


🌱 Imbolc (1-2 februari)
Het eerste licht. Het zaad begint onder de grond te ontwaken. Thema’s: hoop, nieuwe plannen, reiniging.

🌸 Ostara / Lente-equinox (20-21 maart)
Dag en nacht zijn even lang. Alles staat in bloei, nieuw leven ontluikt. Thema’s: balans, vruchtbaarheid, groei.

🔥 Beltane (30 april – 1 mei)
Een feest van vuur en liefde. Vruchtbaarheid, passie en overvloed staan centraal. Thema’s: verbinding, levenslust.

☀️ Litha / Zomerzonnewende (21 juni)
De langste dag van het jaar. Het zonlicht is op zijn krachtigst. Thema’s: overvloed, energie, dankbaarheid.

🌾 Lammas / Lughnasadh (1 augustus)
Eerste oogstfeest. Het graan wordt binnengehaald, brood wordt gebakken. Thema’s: dankbaarheid, delen, overvloed.

🍂 Mabon / Herfst-equinox (21-23 september)
Dag en nacht zijn opnieuw in balans. De tweede oogst. Thema’s: balans, loslaten, dankbaarheid.

🎃 Samhain (31 oktober)
Het Keltische nieuwjaar. Het einde van de oogst, begin van de donkere helft van het jaar. Thema’s: voorouders, afscheid, introspectie.

❄️ Yule / Midwinter (21 december)
De kortste dag en langste nacht. Het licht wordt opnieuw geboren. Thema’s: hoop, geboorte, licht in het donker.

Waarom de jaarfeesten vieren met kinderen?

Structuur & ritme: kinderen ervaren de seizoenen bewust.

Verbinding met de natuur: ze leren respect voor wat groeit en bloeit.

Gezinsrituelen: samen vieren schept herinneringen.

Zintuiglijke beleving: knutselen, koken, verhalen vertellen – het is tastbaar en speels.

Hoe zou je kunnen beginnen met de jaarfeesten?

Houd het eenvoudig: een kaars aansteken, samen een seizoenswandeling maken of een klein ritueel doen.

Maak een seizoenstafel met natuurvondsten en symbolen.

Gebruik verhalen, liedjes of knutsels om het feest toegankelijk te maken voor kinderen.

Focus op herhaling: juist door elk jaar dezelfde momenten te markeren, groeit de betekenis. Verbind bepaalde gerechten of activiteiten met de feesten en maak er een traditie van!

Lees hier hoe wij Mabon hebben gevierd!

Een herfsttafereel met takken, natuurlijke decoraties zoals gedroogde bladeren en katoenbollen, een kaartje met de tekst 'Mabon', en houten figuren zoals een boom en een uil, opgesteld op een ronde houten schaal.

Natuur & Buitenleven

De natuur roept

Pedagoog Online

Zonnestralen, blauwe lucht en vogeltjes die fluiten… de natuur begint te roepen. De lente doet zijn intrede en langzamerhand ontluikt er een nieuwe wereld vol kleuren. De insecten beginnen te zoemen, de bloemen beginnen te groeien en de zon nodigt steeds meer uit om meer naar buiten te gaan.

Thuisonderwijs is voor mij en mijn gezin steeds meer gewoon. Het past bij ons en sinds deze beslissing is genomen, zie ik de kinderen groeien! Ik vind het heel belangrijk om een uitnodigende leeromgeving te bieden en ik besteed hier enorm veel aandacht aan. Laatst las ik dat de kinderen in het algemeen steeds minder naar buiten gaan en als je de cijfers bekijkt, is dat echt heel schrikbarend. Er zijn gewoon 400.000 Binnenzitters.

Dichtbij huis

In mijn gezin gaan de kinderen gelukkig graag naar buiten, mits het wel uitdagend is. De oudste met autisme heeft nogal de neiging om spullen kapot te smijten wanneer er teveel lawaai is (grasmaaier o.i.d.) of niet lekker in zijn vel zit. De tuin is deels overkapt en heeft hier en daar wat groen. Maar er staan ook twee glijbanen, een grote bak water, twee zandbakken (een schelp en een schildpad die dicht kunnen), autobanden en een kist vol speelgoed. Genoeg te doen zou je denken, maar niet altijd komen ze tot spelen.

Wandelen vinden wij als gezin ook erg fijn, maar ook dit is soms teveel voor mijn oudste. Ik wilde daarom kijken naar meer uitdagingen en kwam op het idee voor een natuurtas. En je hoeft ook niet de grootste en mooiste bossen om je heen te hebben hoor. Momenteel hebben wij geen auto en vlakbij ons huis is een mooi, simpel parkje. Elke keer ontdekken we wel weer wat anders.

De rugzak

Ik ben dus gaan uitzoeken hoe ik dit kon waarmaken, met name door twee boeken en uit te zoeken wat je zoal nodig hebt in zo’n rugzak. Ik heb gekozen voor een aantrekkelijke rugzak die tegelijk ook wel tegen een (water)stootje kan, want als je de natuur in gaat, dan wordt je ook natuurlijk wel nat of vies. Onderstaande afbeelding geeft mooi weer wat er allemaal in de rugzak zit. Daarnaast nemen we vaak ook een emmertje mee als we bijvoorbeeld op zoek gaan naar kikkerdril.

Sommige dingen zou ik graag nog wel even willen toelichten, zoals het houten frame. In dit frame kun je de geplukte bloemen rijgen waardoor je een leuk schilderij krijgt. Maar ik heb bijvoorbeeld ook gekozen voor een zakmes, omdat ik graag wil dat er geleerd wordt om met scherpe dingen om te gaan. En soms is het wel handig met het afsnijden van een takje of stengel.

Wil je graag weten waar ik alles gekocht hebt? Ik benoem nu de voorwerpen en wanneer je bijvoorbeeld klikt op het voorwerp, kom je uit op de link waar ik hetgeen gekocht hebt. Mocht je geen interesse hebben, wees welkom om dit gedeelte dan even over te slaan. In de rugzak zit: houten frames voor bloemen, een schepnet, een verrekijker (waar ik een keycord voor heb gekocht om hem langer te maken), zakje voor natuurvondsten (een leeg knikkerzakje), een schep, een insectenpotje, een vergrootglas, een fluitje en een zakmes.

De boeken “A year of forest school” en “Forest school adventure” brengen mij op ideeën om buitenactiviteiten te gaan doen, het hele jaar door.

Op avontuur!

Samen hebben we de rugzak in en uit gepakt om te kijken wat er allemaal in zit en wat je ermee zou kunnen doen. Eerst gingen we op expeditie in de tuin. En later namen we de rugzak mee het park in. We hebben de kevers ontdekt, kikkerdril geprobeerd te vangen (dit was de eerste keer nog niet zo succesvol), rupsen gezien en bloemen geplukt. Wanneer we de namen niet weten van bloemen, maakten we een foto en zochten we dit samen op in Google via de telefoon.

Het vangen van insecten was best wel spannend, maar het enthousiasme is enorm aanstekelijk. Voor nu hebben we wat rupsjes meegenomen om te ontdekken of ze ook een cocon gaan maken.

Voor ons is de natuurtas nog een reden om meer naar buiten te gaan! Wat doe jij om meer met je kind(eren) naar buiten te gaan? En ben je op ideeën gekomen door mijn blog, laat het dan vooral weten in de reacties!

Liefs, x.