Een feestelijke week, want de kleinste werd alweer één jaar. Het nodige voor geregeld ondanks het natte weer. De plannen die we hadden, moesten we omgooien. Minder sport deze week. Maar wel lekker veel aan de wandel geweest.
🌟 Hoogtepunten van de week
K. werd één jaar, hoera! We hebben een foto taart geregeld en hij was de eerste die meteen lekker begon te smikkelen toen we samen het kaarsje gingen uitblazen. In de middag wilden we eigenlijk naar het bos gaan om te picknicken met taart en kinderchampagne, maar door het weer werd dat hem gewoonweg echt niet. Daarom zijn we naar een overdekte speeltuin geweest. Erg leuk dat hij lekker kon klimmen in het kleine kinderen gedeelte. Minder leuk was het toevoer aan geschreeuw, iedereen die zijn kind losliet maar er verder niet naar omkeek, wat wel zorgde voor nare situaties soms. Het is absoluut niet mijn favoriete plek maar er was ook niet echt een andere mogelijkheid om te doen met regenachtig weer en zo dachten de anderen ouders er waarschijnlijk ook over! Belangrijkste is dat de kleinste heerlijk heeft genoten en ontzettend is verwend. Het einde van een tijdperk.. geen babies meer.
⚡ Uitdaging van de week
Veel regen + weinig naar buiten kunnen is het recept voor onrustige kinderen. We proberen op de droge momenten zoveel mogelijk te wandelen en naar buiten gaan. Dat zijn soms middag wandelingen en soms avond wandelingen. Zo bewegen we toch en zijn de kinderen er toch uit.
💚 Favoriet moment
Oma is deze week geweest. De kleinste zocht haar dit keer meer op. Meestal is het veel huilen bij bezoek. Ook één van de redenen waarom we de verjaardag zonder bezoek hebben gevierd. En dit verrasste ons ook wel.
Het weekend hebben we afgesloten met een filmavond. De oudste twee mochten opblijven, en we hebben samen met wat lekkers een Mario film gekeken. We proberen een balans te vinden tussen één op één tijd, tijd voor onszelf, thuisonderwijs en gezin. En bij elke leeftijd horen ook weer andere activiteiten.
✨ Wat ik meeneem naar volgende week
Hopelijk want meer positieve ontwikkelingen op thuisonderwijs gebied. Iedereen krijgt nu wel mee want er allemaal gebeurd en dat het binnen de politek aardig in oproer is. Wil je dat thuisonderwijs ook erkend moet worden als onderwijsvorm? Teken dan nu de petitie.
Afsluiter
Bedankt dat je meekeek in onze week! Hoe zag jouw week eruit?
We hebben kort mogen genieten van zon en krijgen er een heleboel regen voor terug. De moestuin is er erg blij mee. De plantjes beginnen te groeien als kool.. Ondanks de regen, hebben we een drukke week gehad.
🌟 Hoogtepunten van de week
We waren al eventjes niet bij de bibliotheek geweest en zo waren we er deze week twee keer. We hebben een middag boeken ingeleverd, meegenomen en heerlijk gespeeld. Toen zag ik dat er in het weekend een peuterochtend werd georganiseerd en dat leek mij heel leuk om met onze peuter te doen. We doen natuurlijk een heleboel socicale activteiten en sportclubs met de oudste twee en ik vond dit een mooi moment om één op één te doen met onze peuter.
De zaterdagochtend werd er voorgelezen uit Coco en het gekke ding. Ontzettend leuk boek die wij zelf ook hebben. Daarna gingen we bewegen, een doorkijkding knutselen en een vogel kleien. We mochten ook nog even op de foto met Coco. Het hele weekend heb ik samen het boek van Coco nagelezen en is mijn peuter weer wat woorden rijker!
⚡ Uitdaging van de week
Balans is soms ver te zoeken. Samen met mijn man hebben we het erover dat we in de avond zo moe zijn om nog dingen te regelen. Dit moest anders. Dus hebben we ervoor gekozen om structueel film tijd in te zetten wanneer de baby slaapt. De andere kinderen keken televisie en wij gingen de administratie te lijf. Zo proberen we ook alvast een planning te maken voor komende week wie wanneer wat heeft en wie wanneer sport. En wanneer we welke acticiteiten inzetten in de komende weken.
💚 Favoriet moment
Oom en Tante waren op bezoek in het weekend. Kinderen genieten hiervan en vinden het gezellig als ze er zijn. Gezellig bijkletsen, maar ook lekker veel stoeien en klieren! En in de avond zijn de oudste twee met papa nog even gaan kijken bij een boksgala bij ons in het centrum.
✨ Wat ik meeneem naar volgende week
Een verkoudheid is niet te vermijden met dit weer. De jongste begint goed te snotteren. Hopelijk beter weer want we willen graag naar het bos volgende week. Maar we zullen het zien.
Afsluiter
Bedankt dat je meekeek in onze week! Hoe zag jouw week eruit?
Deze week hebben we van alles gedaan met het mooie weer en hebben we wisselende gevoelens gehad. Iedereen die het een beetje volgt, weet dat ze nu in de politieke wereld druk bezig zijn met de thuisonderwijsgezinnen. Ik heb hier eerder een blog over geschreven en deze kun je hier lezen. Iedereen heeft het recht om te leren en het recht om zichzelf te zijn.
Wil je de petitie ook tekenen? Vind je dat thuisonderwijs ook erkend mag worden als onderwijsvorm, teken dan en laat je stem horen!
🌟 Hoogtepunten van de week
Het weer deze week was echt fantastisch. We zijn echt ontzettend veel naar buiten geweest en hebben veel homeschool dingen ook meegenomen. Op sommige dagen was het ook weer te warm om in de auto te zitten en hebben we de plannen flexibel gewijzigd. Op één van de warmere dagen hebben we in de ochtend het bos opgezocht. Een wandeling gedaan van iets meer dan vier km wat zelfs de peuterbeentjes goed hebben volgehouden.
We zijn samen met de kinderen bij tante op bezoek geweest. Ze hebben de hele middag met hun neefjes gespeeld. In de avond hebben we het weekend afgesloten met pizza.
⚡ Uitdaging van de week
Vaak is het een uitdaging om een kind te hebben wat anders functioneert. Zo nu en dan maken we dan ook wel vrij enge, absurde en vreemde dingen mee. Ik wijd hier vaak niet heel erg over uit omdat ik ook de privacy van mijn kind hierin erg belangrijk vind. Toch wordt je op sommige momenten wel weer met je neus op de feiten gedrukt terwijl het een hele poos ook heel goed ging.
💚 Favoriet moment
We hebben deze week echter veel wandelingen gemaakt. We zijn alvast begonnen met het maken van onze zomer bucketlijst. En maken structureel plannen voor de toekomt.
✨ Wat ik meeneem naar volgende week
Een heleboel en vooral de vitamine d. Volgende week lijkt het weer een stuk minder te worden. Dat zal wel even een omschakeling worden na deze heerlijke voorzomer.
Afsluiter
Bedankt dat je meekeek in onze week! Hoe zag jouw week eruit?
Als ouder en pedagoog: waarom het debat over thuisonderwijs ons allemaal aangaat.
De discussie over thuisonderwijs laait regelmatig op. Vaak gaat het dan over wetgeving, vrijstellingen en toezicht. Over leerplicht en de vraag of kinderen wel voldoende leren wanneer zij niet naar school gaan. Maar onder deze discussie liggen grotere vragen verborgen. Vragen die niet alleen relevant zijn voor ouders die thuisonderwijs geven, maar voor iedereen die betrokken is bij de ontwikkeling van kinderen.
Leren door te experimenteren
Als pedagoog én als ouder kijk ik daarom met belangstelling naar het huidige debat. Niet omdat ik denk dat thuisonderwijs voor ieder kind de juiste keuze is. Ook niet omdat ik geloof dat scholen geen waardevolle plek kunnen zijn. Integendeel. Voor veel kinderen biedt school een fijne omgeving om te leren, zich te ontwikkelen en relaties op te bouwen.
Tegelijkertijd zie ik dat niet ieder kind vanzelfsprekend past binnen de bestaande onderwijsstructuren. Sommige kinderen lopen vast. Anderen verliezen hun nieuwsgierigheid, hun zelfvertrouwen of hun plezier in leren. Weer anderen hebben behoeften die moeilijk te verenigen zijn met een systeem dat nu eenmaal gericht is op groepen, programma’s en standaarden.
Dat roept voor mij een fundamentele vraag op: is het doel dat kinderen zich aanpassen aan het systeem, of dat wij leeromgevingen creëren die aansluiten bij wat kinderen nodig hebben?
Leren door te bewgen. Letters zoeken door het hele huis & letterherkenning leren
Onderwijs is een recht. Daar bestaat voor mij geen enkele twijfel over. Elk kind heeft recht op goed onderwijs, op ontwikkeling, op kennis, vaardigheden en kansen. Maar kinderen hebben óók rechten die soms minder nadrukkelijk worden genoemd. Het recht op autonomie. Het recht op een veilige ontwikkeling. Het recht om gezien te worden als individu. Het recht op een leeromgeving die aansluit bij hun mogelijkheden, behoeften en tempo.
Wanneer we spreken over passend onderwijs, zouden we onszelf de vraag mogen stellen hoe passend ons onderwijs werkelijk is wanneer een groeiende groep kinderen uitvalt, thuiszit of langdurig ongelukkig is binnen het systeem.
Voorbereiden op het boerderijbezoekBij de Boer op bezoek, vragen stellen en samen met een groep leren over het boerderijleven
De discussie over thuisonderwijs raakt daarom aan iets groters dan een keuze voor een specifieke onderwijsvorm. Het gaat over onze visie op kinderen. Over vertrouwen. Over de vraag hoeveel ruimte we durven geven aan diversiteit in ontwikkeling en leren.
Onderzoek laat bovendien zien dat sociaal-emotionele ontwikkeling niet uitsluitend afhankelijk is van schoolgang. Kinderen ontwikkelen zich in relaties, binnen gezinnen, in hun buurt, tijdens sport, spel, vrijwilligerswerk, hobby’s en talloze andere sociale contexten. Leren gebeurt overal waar mensen betekenisvolle ervaringen opdoen. Dat betekent niet dat school onbelangrijk is. Wel dat ontwikkeling groter is dan onderwijs alleen.
Voor mij ligt de kern daarom niet in de vraag of een kind naar school gaat of thuisonderwijs krijgt. De kernvraag is of een kind de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen op een manier die recht doet aan wie het is.
Socialiseren is ook o.a. deelnemen aan verschillende clubjes
Betrokken ouderschap vraagt om nuance en maatwerk. Dat geldt ook voor onderwijs. Geen enkel kind is hetzelfde. Waarom zouden we dan verwachten dat één route voor iedereen passend is?
Misschien moeten we het debat daarom minder voeren vanuit systemen en regels, en meer vanuit kinderen. Niet vanuit de vraag hoe we kinderen passend maken voor onderwijs, maar hoe we onderwijs passend maken voor kinderen.
Elke week een ander Kunst onderwerp. Leren kennismaken met materialen en kunst & geschiedenis onderwerpen
Want uiteindelijk heeft ieder kind recht op onderwijs. Maar misschien nog wel belangrijker: ieder kind heeft recht op een manier van leren en ontwikkelen die aansluit bij zijn of haar eigen mogelijkheden, talenten en behoeften.
Dat vraagt om vertrouwen. In kinderen. In ouders. In professionals. En vooral in het vermogen van mensen om samen verantwoordelijkheid te dragen voor ontwikkeling en leren.
Misschien is dat wel de belangrijkste pedagogische opdracht van onze tijd.
De discussie over thuisonderwijs gaat niet alleen over leerplicht, maar ook over kinderrechten, autonomie, sociaal-emotionele ontwikkeling en de vraag hoe passend ons onderwijs werkelijk is.
Elke week het bos in (Forest school)
Ps. Mocht je het nog niet doorhebben, wij zijn pro-thuisonderwijs. Dit werkt voor ons gezin. Ik zie vooruitgang en motivatie voor het leren. In de foto’s zie je een miniscuul deel van ons thuisonderwijsleven hoe dat er uit ziet. Mocht je meer willen weten of zien, volg ons op social media!
Ook de NvvTO verschaft ontzettend veel informatie omtrent thuisonderwijs.
Een heerlijke week, we hebben van alles gedaan en hebben ook veel pas op de plaats gedaan. Van alles een beetje en van sommige dingen weer een beetje meer. Een fijne week vol belevenissen.
🌟 Hoogtepunten van de week
Samen met een grote groep thuisonderwijsgezinnen op bezoek bij de boer. Uitleg krijgen over de boerderij. Ter voorbereiding hebben we mini-opdrachten gedaan die te maken hebben met de boerderij en hebben we filmpjes over de boerderij gekeken. Daarna samen vragen bedacht die je zou kunnen stellen aan de boer waaronder waarom de dieren cijfers in hun oren hebben en op de plek zelf kwam A. een machine tegen die melk produceert voor de kalven en heel erg lijkt op baby voeding. De vragen popten op en de enthousiasme was erg aanstekelijk.
⚡ Uitdaging van de week
De BMX les werd deze week afgelast vanwege ziekte. Dat was erg jammer. Er wordt hier letterlijk de nachten afgeteld. Maar zo zien we ook goed dat hij deze sport echt heel leuk vind.
De kat mocht nu voor controle naar de dierenarts. Weer een heleboel medicatie meegekregen, speciaal getest in het lab. De hechtingen zijn er grotendeels uit en over een aantal dagen mag de kap er eindelijk af.
💚 Favoriet moment
De kinderen hebben ondanks de hitte afgelopen weekend wel lekker gegymd in de sportzaal met andere kinderen. Een heerlijk moment waar de kinderen hun energie lekker kwijt kunnen.
De kleinste man wordt alweer harstikke groot. Hij begint nu echt te kruipen, goed te staan en mini stapjes te doen en weet echt al goed wat ie wil. Echt heerlijk om te zien en tegelijketijd gaat het mij veel te snel. Nog een klein maandje, en dan wordt hij alweer een jaar.
✨ Wat ik meeneem naar volgende week
Heerlijk weer, creativiteit en lekker veel naar buiten!
Afsluiter
Bedankt dat je meekeek in onze week! Hoe zag jouw week eruit?
Deze week was aardig onvoorspelbaar. Er waren momenten van zonneschijn en momenten waarop het met bakken uit de lucht kwam vallen. Wanneer we activiteiten hadden, was het goed plannen wanneer we wilden gaan en hoe (net z’n allen of apart). We zijn en blijven voorzichtig betreft de gezondheid van de kleinste. En lang in de regen lopen is zeker geen goed idee.
🌟 Hoogtepunten van de week
Afgelopen vrijdag gingen we naar de manege. Deze houden sinds een aantal jaar een voorjaarsmarkt met verschillende activiteiten voor kinderen. Het is zo langzamerhand een vaste traditie voor ons geworden. Ze mogen ook paard rijden en dat is natuurlijk ook fantastisch! Dit jaar hadden ze het binnen georganiseerd omdat het weer heel veel regen en storm voorspelde. Wanneer wij zoiets plannen om te gaan doen, doen we dat vrij op tijd zodat de oudste met Ass kan aclimatiseren en de jongste slaapt dan lekker bij mij in de draagzak. We hebben de middag afgesloten met een uitgebreide lunch en het kijken van Dragonball.
⚡ Uitdaging van de week
Maandag mochten we met onze kat naar de dierenarts. We hadden een (spoed) operatie aan haar oor. Deze was dik en had een hematoom. Een extra zorgtaakje deze week met betrekking om extra voeren en water geven. Dat ging erg moeilijk met een kap op en ze had wel medicatie nodig.. plus dat niet-drinken ook weer zorgt voor nierfalen.
💚 Favoriet moment
Een mama-moment voor mijzelf of liever gezegd ik ben er even uit geweest en hebben samen geluncht met mijn lieve vriendinnen. Voor de één is dat vanzelfsprekend en voor mij wat minder. Onze gezinssituatie vraagt een wat andere aanpak wat soms ook wel maakt dat dit soort dingen zeldzaam zijn.
✨ Wat ik meeneem naar volgende week
Hopelijk wat minder zorgen en beter weer!
Afsluiter
Bedankt dat je meekeek in onze week! Hoe zag jouw week eruit?
– Waarom structuur helpt bij thuisonderwijs (of met jonge kinderen) en de rol van dagritme kaarten hierin –
Toen wij begonnen met thuisonderwijs, wist ik één ding zeker: structuur is belangrijk. Met vier kinderen — waaronder één met ASS en LVB — merkte ik al snel dat een rustige dagindeling geen luxe is, maar een basis voor een fijne dag.
Dagritmekaarten zijn daarbij voor ons onmisbaar geworden. Ze geven houvast, maken de dag voorspelbaar en zorgen voor minder vragen en onrust. En eerlijk? Ze maken het voor mijzelf ook een stuk makkelijker om het overzicht te houden.
📌 Wat zijn dagritmekaarten?
Dagritmekaarten zijn visuele kaartjes die laten zien wat er op een dag gaat gebeuren. Elk kaartje staat voor een activiteit, bijvoorbeeld: ontbijten, buitenspelen, opdrachtjes maken of een rustmoment.
Door ze op een bord te hangen of neer te leggen, ziet je kind in één oogopslag wat er volgt. Voor kinderen die moeite hebben met veranderingen of planning (zoals bij ASS of LVB) werken ze als een zachte reminder: “Dit is wat er nu komt, en daarna…”.
Maar ook voor kinderen zonder extra ondersteuningsbehoeften kan het heel fijn zijn: een dag die zichtbaar en voorspelbaar is, geeft rust in elk gezin. En rust, dat is alles waard!
🏡 Hoe wij ze thuis gebruiken
Bij ons hangen de dagritmekaarten op een magneetbord in de woonkamer. ’s Ochtends kies ik samen met de kinderen welke kaarten we die dag nodig hebben. We zetten ze in volgorde en draaien of halen ze weg zodra de activiteit voorbij is. Ik moet er wel bij zeggen dat we in de avond al een selectie maken in de dagritmekaarten zodat we de bijhorende spulletjes klaar kunnen zetten of achter de hand hebben. Oftewel, de kinderen een keuze geven en tegelijk zelf regie en overzicht houden.
Sinds kort hebben we ook een weekplanner op de koelkast hangen. Dezelfde dagritmekaarten passen hierop en deze combineren we met de foto’s van de kinderen. Zo ontstaat er gevoel voor de het leren kennen van de dagen en weten de kinderen wat ze kunnen verwachten in dezelfde week.
Soms gebruiken we ze allemaal op een rij, soms alleen het eerstvolgende moment. En op rustige dagen hangen er alleen de basiskaarten, zoals “ontbijt”, “spelen” en “buiten”. En op de dagen die anders zijn zoals een speeltuin o.i.d. houden we ons juist nog iets meer vast aan de dagritmekaarten. Het haalt namelijk grotendeels de spanning weg.
Het mooie is: je kunt het helemaal aanpassen aan je gezin en ritme.
🎁 Gratis: probeer 2 kaartjes
Wil je meer rust en overzicht in huis? Ontvang nu 2 gratis dagritmekaarten om zelf te ervaren hoe fijn en duidelijk ze werken. Meld je hieronder aan en krijg de kaartjes direct in je mailbox.
Print ze uit, knip ze en leg ze neer of hang ze op het bord. Zo kun je meteen zien wat het voor jullie doet.
“Geen spam, alleen praktische tips & materialen die écht werken.”
💡 De complete set
Vind je het handig? Dan is er ook een volledige set met 80+ dagritmekaarten. Rustige kleuren, herkenbare pictogrammen, direct te printen en te gebruiken.
Tip: Print ze dubbel zodat je bijvoorbeeld sommige dagritmekaarten vaker achter elkaar kan zetten op een whiteboard (zoals toilet bijv.) Inclusief instructies hoe de dagritmekaarten in elkaar te zetten!
✨ Rust, overzicht en duidelijkheid — soms zit het in iets kleins als een kaartje. En vaak maakt dat juist het grote verschil in je dag. Misschien brengen ze ook bij jullie dat beetje extra rust.
Thuisonderwijs is voor veel mensen nog steeds een onbekend of zelfs verrassend concept. Toen wij besloten om onze kinderen thuis les te geven, kregen we dan ook regelmatig vragen als: “Maar missen ze dan geen sociale contacten?” of “Hoe weet je zeker dat ze genoeg leren?” Momenteel is thuisonderwijs ook een veel besproken onderwerp in de media.
In deze blog delen we onze persoonlijke redenen om voor thuisonderwijs te kiezen – en wat deze keuze voor ons betekent.
1. Onderwijs op maat
Een van de grootste voordelen van thuisonderwijs is dat we het tempo en de inhoud kunnen afstemmen op de behoefte van elk kind. Ieder kind leert anders. Waar het ene kind floreert bij structuur, heeft het andere juist ruimte nodig om te ontdekken. Door zelf les te geven, kunnen we inspelen op hun interesses, leerstijl en tempo.
“Imitatie zet aan tot leren, oftewel thuisonderwijs stimuleert intrinsieke motivatie in ons gezin!”
Er zijn verschillende ervaringen die ons hebben doen nadenken of school wel de juiste keuze is. We hebben weloverwogen besloten thuisonderwijs te geven en deze ervaringen gaven voor ons de doorslag. De ervaring met de peuterspeelzaal voor mijn ene zoon was rampzalig omdat hij niet goed ging op grote groepen was één van DE ervaringen. Een andere is bijvoorbeeld dat één van onze zoons autisme heeft en licht verstandelijk beperkt is, er veel minder plek is voor deze doelgroep in ons land en wij hem zo stevig mogelijk op deze wereld willen zetten.
2. Meer ruimte voor verdieping (en verwondering)
“Onderwijs op maat: leren in eigen tempo en volgens eigen interesses.”
In het reguliere onderwijs is het programma vaak strak gevuld. Wij wilden onze kinderen juist meer ruimte geven om zich écht te verdiepen in onderwerpen die hen boeien. Of het nu gaat om sterrenkunde, natuur, geschiedenis of techniek – thuis kunnen we langer stilstaan bij die verwondering. Naast cognitieve kennis, willen we ze ook graag praktische kennis meegeven zoals hoe zorg je voor jezelf en anderen, koken, administratie etc. Maar ook dat het leren an sich een intrinsieke behoefte wordt.
3. Flexibiliteit in tijd en locatie
Thuisonderwijs geeft ons de vrijheid om te leren wanneer en waar het ons uitkomt. We zijn niet gebonden aan schoolvakanties of vaste tijden. Een ochtendwandeling in het bos kan zomaar overgaan in een les biologie. En een reisje wordt al snel een geschiedenisles op locatie. Wanneer er interesse is in een bepaald onderwerp, hoe deze te verdiepen en beeldend te maken vinden wij vooral belangrijk om de kennis te vergroten.
“Flexibiliteit: leren kan overal – zoals in het musuem en de bibliotheek!”
4. Meer rust in het gezinsleven
We merkten dat het schoolritme – haastige ochtenden en lange dagen – veel druk legde op ons gezin. Er is behoefte aan ritme maar niet zo strak. Onze kinderen zijn nooit naar school geweest. Hoe weten wij dan of dit nu wel of niet werkt? Nou, doordat we de oudste wel moesten wegbrengen gaf dit ontzettend veel spanning op de andere kinderen in de ochtend en op een gegeven moment zelfs op de eetlust van onze oudste (en dat wil wat zeggen!) De oudste ging namelijk wel naar een dagbesteding maar dat werkte niet omdat er botsingen ontstonden over zijn aanwezigheid versus kijken naar wat goed was voor ons kind (langere tussenpozen thuis om echt op adem te komen) Wetend dat onze oudste altijd verteld is nooit verder te komen dan dagbesteding is één van de ervaringen die ons stof tot nadenken gaf. En ook de grootste motivatie.
Daarnaast heeft zoon drie gekampt met angsten. Eerder noemde we al dat de peuterspeelzaal geen succes was. Grote groepen ook niet. Resulteerde in buikpijn, nachten wakker schreeuwen en verlatingsangst, wat zich sterk uitte naar moeder.
“Meer rust en tijd samen geeft ruimte voor groei en verbinding.”
De corona tijd was een lastige periode, voor iedereen verschillend. Maar ineens kon alles thuis. Van scholen tot thuiswerken. Wij waren als gezin al heel veel lerend bezig met onderwerpen. Maar langzamerhand hebben deze ervaringen ons de basis gegeven voor het geven van thuisonderwijs.
Door thuisonderwijs is er meer rust, minder stress, en hebben we meer gezamenlijke tijd. Dat heeft onze onderlinge band versterkt. We zien de kinderen groeien.
5. Waarden en visie
Iedere ouder heeft bepaalde waarden die ze hun kinderen willen meegeven. Door zelf les te geven, kunnen wij deze waarden op een natuurlijke manier integreren in het leerproces. Denk aan respect, nieuwsgierigheid, zelfstandigheid, en kritisch denken. Naast waarden wordt er ook goed gekeken naar pedagogische visies, leerlijnen en de ontwikkeling van kinderen.
6. Sociale contacten zijn er wél – maar anders
Een veelgehoorde misvatting is dat kinderen met thuisonderwijs weinig sociale contacten zouden hebben. In werkelijkheid ontmoeten onze kinderen juist mensen van allerlei leeftijden: via sport, hobby’s, thuisonderwijsgroepen en uitstapjes. De sociale interactie is misschien minder klassikaal, maar juist breder en diverser. Er is ruimte om samen te zijn, ervaren en leren en achteraf meer tijd voor opladen en reflecteren. En sommige contacten sturen we ook bewuster en nemen we meer de tijd voor, zoals betalen in de winkel, een pakketje brengen naar een buur of je broer/broertje ergens mee helpen.
—
Tot slot
“Thuisonderwijs voelt voor ons als een pad dat zich steeds verder opent – vol verwondering en licht.”
Thuisonderwijs is geen ‘one size fits all’. Het vraagt inzet, flexibiliteit en betrokkenheid. Maar voor ons voelt het als een waardevolle investering in het leven van onze kinderen – en in onze relatie met hen. Natuurlijk is het ook pittig, dan ontkennen we zeker niet. Maar het geeft iedereen een bepaalde ‘spark’, ieder op een andere manier!
Het is een pad dat niet altijd even makkelijk is, maar wel een dat ons dagelijks voldoening geeft. En bovenal: het is een manier van leven waarin leren en leven met elkaar verweven zijn.
—
Ben jij benieuwd of thuisonderwijs iets voor jullie gezin is? Laat gerust een reactie achter of stel je vragen. We delen graag onze ervaringen!
3 reacties op “Waarom kiezen wij voor thuisonderwijs?”
Ellen
Ik vind dit echt super goed zoals jullie dit doen en alles overzien, ook voor de toekomst. Echt geweldig! Wat een voorbeeld voor veel ouders❤️👌
Zonnestralen, blauwe lucht en vogeltjes die fluiten… de natuur begint te roepen. De lente doet zijn intrede en langzamerhand ontluikt er een nieuwe wereld vol kleuren. De insecten beginnen te zoemen, de bloemen beginnen te groeien en de zon nodigt steeds meer uit om meer naar buiten te gaan.
Thuisonderwijs is voor mij en mijn gezin steeds meer gewoon. Het past bij ons en sinds deze beslissing is genomen, zie ik de kinderen groeien! Ik vind het heel belangrijk om een uitnodigende leeromgeving te bieden en ik besteed hier enorm veel aandacht aan. Laatst las ik dat de kinderen in het algemeen steeds minder naar buiten gaan en als je de cijfers bekijkt, is dat echt heel schrikbarend. Er zijn gewoon 400.000 Binnenzitters.
Dichtbij huis
In mijn gezin gaan de kinderen gelukkig graag naar buiten, mits het wel uitdagend is. De oudste met autisme heeft nogal de neiging om spullen kapot te smijten wanneer er teveel lawaai is (grasmaaier o.i.d.) of niet lekker in zijn vel zit. De tuin is deels overkapt en heeft hier en daar wat groen. Maar er staan ook twee glijbanen, een grote bak water, twee zandbakken (een schelp en een schildpad die dicht kunnen), autobanden en een kist vol speelgoed. Genoeg te doen zou je denken, maar niet altijd komen ze tot spelen.
Wandelen vinden wij als gezin ook erg fijn, maar ook dit is soms teveel voor mijn oudste. Ik wilde daarom kijken naar meer uitdagingen en kwam op het idee voor een natuurtas. En je hoeft ook niet de grootste en mooiste bossen om je heen te hebben hoor. Momenteel hebben wij geen auto en vlakbij ons huis is een mooi, simpel parkje. Elke keer ontdekken we wel weer wat anders.
De rugzak
Ik ben dus gaan uitzoeken hoe ik dit kon waarmaken, met name door twee boeken en uit te zoeken wat je zoal nodig hebt in zo’n rugzak. Ik heb gekozen voor een aantrekkelijke rugzak die tegelijk ook wel tegen een (water)stootje kan, want als je de natuur in gaat, dan wordt je ook natuurlijk wel nat of vies. Onderstaande afbeelding geeft mooi weer wat er allemaal in de rugzak zit. Daarnaast nemen we vaak ook een emmertje mee als we bijvoorbeeld op zoek gaan naar kikkerdril.
Sommige dingen zou ik graag nog wel even willen toelichten, zoals het houten frame. In dit frame kun je de geplukte bloemen rijgen waardoor je een leuk schilderij krijgt. Maar ik heb bijvoorbeeld ook gekozen voor een zakmes, omdat ik graag wil dat er geleerd wordt om met scherpe dingen om te gaan. En soms is het wel handig met het afsnijden van een takje of stengel.
Samen hebben we de rugzak in en uit gepakt om te kijken wat er allemaal in zit en wat je ermee zou kunnen doen. Eerst gingen we op expeditie in de tuin. En later namen we de rugzak mee het park in. We hebben de kevers ontdekt, kikkerdril geprobeerd te vangen (dit was de eerste keer nog niet zo succesvol), rupsen gezien en bloemen geplukt. Wanneer we de namen niet weten van bloemen, maakten we een foto en zochten we dit samen op in Google via de telefoon.
Het vangen van insecten was best wel spannend, maar het enthousiasme is enorm aanstekelijk. Voor nu hebben we wat rupsjes meegenomen om te ontdekken of ze ook een cocon gaan maken.
Voor ons is de natuurtas nog een reden om meer naar buiten te gaan! Wat doe jij om meer met je kind(eren) naar buiten te gaan? En ben je op ideeën gekomen door mijn blog, laat het dan vooral weten in de reacties!
Iedereen krijgt in het leven te maken met de dood. De één eerder dan de ander. Ik weet uit mijn jeugd dat wanneer er een overlijden plaatsvond, we gewoon mee naar de uitvaart gingen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ik kan mij bijvoorbeeld meerdere uitvaart gelegenheden herinneren, maar niet zozeer het gebeuren eromheen. Ik ben wel dankbaar dat het zo genormaliseerd was om als kind mee te gaan. Ik heb daardoor nooit geen angst gehad voor de uitvaart, de dood of dode mensen. Ik zou hetzelfde voor mijn kinderen willen, want uiteindelijk hoort de dood bij het leven. En is rouwen een onderdeel van het leven.
Jammer genoeg gebeurde dit eerder dan later en heb ik mijn vader verloren. Ikzelf was 32 en mijn kinderen waren 6, 4 en 9 maanden. Te vroeg hebben zij hun opa verloren.
De reden waarom ik dit blog schrijf is omdat ik anderen wil informeren of ook wel inspireren om open met de dood om te gaan. Helemaal als het gaat om kinderen. Onverwerkte gevoelens zijn niet goed en zowel kinderen als volwassenen moeten kunnen praten over rouw. Daarnaast is het schrijven voor mij ook een stukje rouwverwerking.
Ik merkte vooral aan mijzelf dat het rouwen begon als een zakelijke aangelegenheid. Tevens was ik ook degene die alles mocht regelen om de vrouw van mijn vader te ontzien. Daardoor was ik vooral bezig met het op orde stellen van het huis (samen met familie), de uitvaart en de uitvaartbegeleider, beslissingen nemen en knopen doorhakken, hoe bereid ik mijn kinderen hierop voor en kwam mijn rouwverwerking pas op gang toen het thuis rustiger was. Nu een halfjaar later, overvalt het mij zo nu en dan. Het is jammer dat met het overlijden van mijn vader, nu alles uit elkaar valt. Hij was de stam die alles bij elkaar hield.
Maar hoe bereid je de kinderen voor op wat er komen gaat?
Voorlezen
Allereerst ben ik gaan voorlezen. De boekjes van ‘Nijntje over Oma Pluis’ en ‘Kikker en het dode vogeltje’ vond ik hele fijne hierbij. De eerste paar keer voorlezen was echt wel even goed slikken en huilen voor mij. Ik liet het verdriet toe.
Normaliseren dat het oke is dat mama ook huilt en verdrietig is, dat er ruimte is voor gevoelens en emoties. Ik zou er alleen wel voor waken om niet hysterisch te worden, want daarmee kan er angst ontstaan.
Het vertellen & een mini-altaar
Nadat we hebben voorgelezen, heb ik verteld dat opa overleden is, want opa was al een tijdje ziek was, kon niet beter worden en nu dood is zoals “Oma Pluis” en het “vogeltje in Kikker”. En bij het Nijntje boekje heb ik “Oma Pluis” veranderd in “Opa Pluis”. Daarnaast is er een tafel ingericht met een foto, kaarsje en meerdere items. Deze heeft nog een maand ongeveer gestaan nadat de uitvaart voorbij was. Zo zijn de uitvaart bloemen ook op de tafel gezet.
Na een periode is de tafel weggehaald. Er is nu een plekje in de kast met de urn, een foto en een kaars. De keuze om het minder prominent in beeld te laten staan, was omdat de kinderen er niet meer naar vroegen en ik ook voelde dat het goed was zo. Het rouwen mag er zijn maar minder confronterend in beeld.
Afscheid
En toen was het zover. Mijn vader lag opgebaard in huis. Eerst nog op bed. En het was mijn wens om de kinderen hun opa te laten zien wanneer hij nog opgebaard lag op bed (i.p.v. de kist), alleen door miscommunicatie gebeurde dit sneller dan dat we langs konden komen met de kinderen. Ook wel omdat mijn vader zo ziek was, het lichaam ook sneller verging dat in enigszins normale omstandigheden.
Eerlijk, ik vond het heel eng om de kinderen direct te confronteren met de kist. Ik ben nog ontzettend boos geweest, maar achteraf gezien was dat ook een rouw-emotie. En, uiteindelijk viel het wel mee.
We namen de kinderen mee. Ze mochten samen in de kist kijken. En hadden een knuffeltje meegenomen om bij opa neer te leggen. Het grappige was we, mijn oudste kon maar niet stoppen met het aaien van opa op zijn hoofd. Mijn oudste heeft een autisme gecombineerd met een licht verstandelijk beperking omdat hij op alle ontwikkelingsgebieden achterloopt. Zijn kalenderleeftijd is ook anders dan zijn ontwikkelingsleeftijd. Ik weet tot op heden nog steeds niet hoe hij alles heeft beleeft behalve dat hij wel drukker gedrag vertoonde en heel vaak in de auto vroeg of we naar opa gingen. De jongste heeft er helemaal niet zoveel van meegekregen. Maar de middelste (4 jaar) had veel vragen en was tegelijk heel stil. Hij heeft het veel meegemaakt en is ook veel mee geweest op bezoek. Hij zag van dichtbij hoe opa lichamelijk veranderde, maar ook in humeur. Soms had opa ineens een harde stem, terwijl hij dat niet gewend was. Maar, het mooie was dat hij dan naar opa toeliep en met hem wilde knuffelen of een boekje lezen. Alsof hij wel snapte dat opa eigenlijk niet boos was maar pijn had.
De uitvaart
Ik wilde graag een open kist. En, nog steeds ben ik van mening wanneer een dood persoon tot zover in goede staat is, dit goed is omdat de kinderen dan daadwerkelijk afscheid nemen van een persoon i.p.v. een dichte kist. De kinderen gingen mee naar de uitvaart. Het was besloten in een uitvaart huiskamer. Ik had een dia met foto’s geregeld en er werd muziek afgespeeld. De oudste vond het moeilijk om op één plek te blijven en we hebben uiteindelijk een filmpje voor ze opgezet.
Nadat de muziek was afgelopen, hebben we kinderen nog wel meegenomen naar de kist om dag te zeggen tegen opa en hebben we laten zien dat daarna de kist dicht werd gedaan zodat opa eindelijk rusten kon.
Ik vond het heel belangrijk om juist niet te benoemen dat opa sliep. Ik wilde niet dat ze angst zouden krijgen voor het slapen zelf. We hielden het simpel. Opa is dood. Opa ademt niet meer en heeft nu rust. Als de sterren schijnen, zal opa even naar ons kijken. En iedere keer, als de kinderen over opa praten, ga ik het gesprek aan en pakken we er ook wel foto’s bij.
Hoe nu verder?
Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. Soms wordt er nog gevraagd: “Opa is dood he, net als die vogel die we hebben gevonden? Of waar is meisje poes gebleven, ook bij opa toch”? We hebben onze poes vlak na opa moeten laten inslapen. Maar ook ziek zijn en naar de dokter moeten was even een ding, want mijn middelste zoon dacht echt dat je doodging van ziek zijn, want opa was ook ziek en kon niet beter worden. En dan langzamerhand vertrouwen geven dat je ook ziek kan zijn zonder dood te gaan.
Zo af en toe wordt hij nog schreeuwend wakker in de nacht als er die dag een dood-gerelateerd iets is gebeurd. Hierbij kan er gedacht worden aan een gesprekje over dood, vinden van een dode vogel, maar ook weer even terug zijn in opa’s huis waar alles nu verandert is omdat een woningruil is gedaan in de familie. We zijn heel bewust om gegaan met dokter bezoeken, maar ook dierenarts bezoeken. Zodat de dokter niet altijd gerelateerd hoef te worden aan de dood.
Samen gaan we verder. Nu hebben we ook opa zijn kat overgenomen en zijn de jongens helemaal verkikkerd op haar. Het helpt de kat en zij helpt ons, en vooral mij met rouwen.
“You may be gone, but your laughter and love will always remain”.
Een plekje waar we onze dierbaren herdenken. De vogeltjes zijn van mijn man zijn Pake & Beppe. De poesjes zijn urnen van twee overleden katten. De urn van mijn vader, samen met een foto en de beer die de bloemen vasthield op de uitvaart. De schelpen zijn afkomstig van DoeZoo, waar we een laatste dag met mijn vader & familie mochten doorbrengen, dankzij Stichting Doe een wens-ambulance.
Geef een reactie