De dagen worden korter, de aarde lijkt even stil te staan en de duisternis nodigt ons uit tot vertraging. Rond 21 december vieren we Yule, het midwinterfeest dat de kortste dag en langste nacht markeert — een moment waarop de natuur haar adem inhoudt en daarna langzaam het licht weer laat terugkomen.
Bij Yule draait het niet alleen om het viering van licht, maar ook om verbinding met de natuur, rust en hoop. Net als bij Mabon kijken we naar balans en dankbaarheid, en zoals bij Samhain reflecteren we op wat is geweest, maar nu juist met aandacht voor wat weer komt groeien.
Wat is Yule?
Yule is een seizoensviering rond de midwinterzonnewende. Het markeert het moment waarop de dagen niet verder korter worden en het daglicht langzaam weer toeneemt. In pedagogische zin biedt Yule een natuurlijk aanknopingspunt om met kinderen te spreken over seizoenen, ritme, verandering en tijd. Door aandacht te geven aan licht en donker ervaren kinderen dat de natuur in cycli beweegt en dat na een periode van stilstand weer groei volgt.
Symboliek van Yule
Licht
Het licht staat voor hoop, levenskracht en het besef dat na het donker altijd weer groei volgt.
Donkerte
De donkerte hoort bij rust, naar binnen keren en vertragen. Het is geen tekort, maar een noodzakelijke fase.
Vuur
Vuur symboliseert warmte, transformatie en loslaten. Het helpt om af te sluiten wat geweest is en ruimte te maken voor iets nieuws.
De zon / cirkel
De cirkel staat voor het jaarwiel en het terugkerende ritme van de seizoenen. De zon verwijst naar het licht dat weer toeneemt.
Stilte en rust
Yule nodigt uit tot vertraging. Net als de natuur nemen mensen even pas op de plaats.
Nieuw begin
Zonder direct actie te vragen, markeert Yule het begin van een nieuwe fase waarin groei weer mogelijk wordt.
Yule vieren met kinderen
Yule liep voor ons wat rommeliger. Ik had een heleboel activiteiten bedacht, maar er kwam zoveel tussendoor dat we veel ook niet hebben kunnen doen of later pas. Echt typisch december weer… en een mooi lesje in loslaten!
Mooi momentje met het maken van de kerstkaarten was de vraag betreft het versturen van de kaarten. Ik heb met de kinderen besproken dat we een kaart gaan maken en of zij een idee hadden naar wie ze graag een kaart zou willen sturen. Toen kwam het gesprek op de opa en oma’s. Er werd gevraagd of er ook een kaart naar opa J. kon. Uitleggen dat dat niet gaat. Dat als iemand overleden is, we niet een kaart kunnen sturen. Maar we kunnen wel een kaart maken en deze samen met een foto en kaarsje op de seizoenstafel zetten.
Het houtblok-ritueel: loslaten & nieuw begin
Ik wilde heel graag een houtblok snijden met onze intenties voor het nieuwe jaar. Houtblokken werden gehaald, maar de auto gaf het op. Die ging na de garage en in de drukte zijn we de houtblokken vergeten. Uiteindelijk hebben we op oudjaar de houtblokken geschreven en getekend voor het nieuwe jaar. Intenties, wat we graag willen en waar we minder van willen en waar we behoefte aan hebben. Het gaf een mooie opening voor gespreksvoering en tegelijketijd een uitdaging, want de kinderen mochten met oudjaar zelf hun blok op het vuur doen, en dat was best spannend!
Yule in de opvoeding en thuisonderwijs
In de opvoeding en het thuisonderwijs krijgt Yule vorm door doen en beleven. Zo hebben we samen kerstkaarten gemaakt, waarbij aandacht was voor licht, wensen en verbinding met anderen. We bakten een zonnecake, als tastbaar symbool voor het terugkerende licht, en kookten een goed gevulde groentesoep in geel- en oranjetinten. Door deze activiteiten ervaren kinderen Yule niet als een abstract begrip, maar als een samenhangend geheel van kleuren, smaken en handelingen dat aansluit bij het seizoensritme en de betekenis van deze tijd van het jaar.
Persoonlijke reflectie
Yule herinnert mij eraan dat niet alles maakbaar is. Dat plannen mogen schuiven en dat juist in het niet-afmaken soms de grootste betekenis schuilt. De rommeligheid van deze periode, de drukte van december en het loslaten van verwachtingen bleken geen verstoring, maar onderdeel van het proces.
Door Yule samen met de kinderen te beleven, werd opnieuw zichtbaar hoe waardevol het is om het tempo van de natuur te volgen. Niet vooruit te willen lopen, maar stil te staan bij waar we zijn. Het licht hoeft niet ineens terug; het mag langzaam groeien. In die vertraging zit vertrouwen — voor kinderen, maar misschien nog wel meer voor mijzelf.
Afsluiting
Misschien hoeven we het licht niet te zoeken, maar alleen te vertrouwen dat het terugkomt.
